Yargıtay CGK., E. 2020/460 K. 2023/402 T. 12.7.2023

Diğer taraftan, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29.04.2008 tarihli ve 81-94 sayılı ile 15.06.2010 tarihli ve 117-146 sayılı kararlarında “asgari hadden” ifadesine yer verilmeden, sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak ceza takdir edilmesi hâlinde, bu hususun hâkimin takdirine ilişkin bir husus olarak kabul edileceği ve kanun yararına bozmaya konu edilemeyeceği, buna bağlı olarak da “takdirin yerinde olup olmadığının denetlenmesine ilişkin başvuruların” reddine karar verilmesinin gerektiği, buna karşın, takdire dayalı bir hususla ilgili olarak hâkimin takdirini ne şekilde kullanacağını açıkça ifade ettikten sonra ve fakat sehven belirttiği takdirin üzerinde ceza tayin etmesi hâlinde ise, sanık aleyhine bir durum yaratılacağı ve bu hukuka aykırılığın, esaslı bir konuya ilişkin olması nedeniyle kanun yararına bozmaya konu edilebileceği kabul edilmiştir.

Uyuşmazlık konusuyla ilgili TCK’nın “Trafik güvenliğini tehlikeye sokma” başlıklı 179. maddesinin suç tarihi (04.10.2015) itibarıyla yürürlükte bulunan ikinci ve üçüncü fıkralarında;

“Kara, deniz, hava veya demiryolu ulaşım araçlarını kişilerin hayat, sağlık veya malvarlığı açısından tehlikeli olabilecek şekilde sevk ve idare eden kişi, iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

Alkol veya uyuşturucu madde etkisiyle ya da başka bir nedenle emniyetli bir şekilde araç sevk ve idare edemeyecek hâlde olmasına rağmen araç kullanan kişi yukarıdaki fıkra hükmüne göre cezalandırılır.” şeklinde düzenlenmiş olup 02.12.2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 16. maddesiyle TCK’nın 179. maddesinin ikinci fıkrasına “idare eden kişi,” ibaresinden sonra gelmek üzere “üç aydan” ibaresi eklenerek madde son hâlini almıştır. Üst sınırı 2 yıl hapis cezasını gerektiren suçta suç tarihi gözetildiğinde cezanın alt sınırı, TCK’nın 49. maddesinin birinci fıkrasındaki “Süreli hapis cezası kanunda aksi belirtilmeyen hâllerde bir aydan az, yirmi yıldan fazla olamaz.” düzenlemesi uyarınca 1 ay hapis cezasıdır.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Yerel Mahkemece trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın TCK’nın 179/3. maddesi delaletiyle aynı Kanun’un 179. maddesinin ikinci maddesi uyarınca “alt sınırdan” denilmek suretiyle 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 62, 50/1-a ve 52. maddeleri uyarınca neticeten 1.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen kararın kesinleştiği anlaşılmaktadır.

TCK’nın “Trafik güvenliğini tehlikeye sokma” başlıklı 179. maddesinin suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan ikinci ve üçüncü fıkraları;

“Kara, deniz, hava veya demiryolu ulaşım araçlarını kişilerin hayat, sağlık veya malvarlığı açısından tehlikeli olabilecek şekilde sevk ve idare eden kişi, iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

Alkol veya uyuşturucu madde etkisiyle ya da başka bir nedenle emniyetli bir şekilde araç sevk ve idare edemeyecek hâlde olmasına rağmen araç kullanan kişi yukarıdaki fıkra hükmüne göre cezalandırılır.” şeklinde düzenlenmiş olup üst sınırı 2 yıl hapis cezasını gerektiren trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunda cezanın alt sınırı TCK’nın 49. maddesinin birinci fıkrasındaki “Süreli hapis cezası kanunda aksi belirtilmeyen hâllerde bir aydan az, yirmi yıldan fazla olamaz.” düzenlemesi uyarınca 1 ay hapis cezasıdır.

Temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılmasını gerektirecek bir sebep bulunmadığını belirterek takdirini ne şekilde kullanacağını açıkça ifade eden Yerel Mahkemenin, temel hapis cezasını belirttiği takdirin üzerinde 1 ay yerine 3 ay olarak belirlemesi sanık aleyhine bir durum oluşturmakta olup buradaki hukuka aykırılığın, esaslı bir konuya ilişkin olması nedeniyle bu hususun kanun yararına bozmaya konu edilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, Özel Dairece kanun yararına bozma isteminin reddine karar verilmesi isabetli değildir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire kararının kaldırılmasına ve kanun yararına bozma konusunda bir karar verilmek üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

YARGITAY CEZA GENEL KURULU KARARI- ALT SINIRDAN CEZA VERİLMESİ yazısı ilk önce İRİS HUKUK BÜROSU üzerinde ortaya çıktı.

FUHUŞ SUÇU– OLAY 1

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 6.10.2022 tarihli ve E. 2021/9-417, K. 2022/618 sayılı Kararına konu teşkil eden olayda; Natalia, İzmir’de gece geç saatlerde bir eğlence yerinden kalmakta olduğu adrese giderken kendilerini “polis” olarak tanıtan A ve B tarafından durdurularak kimliği sorulur; oturma izni konusunda sorun olduğu bu nedenle karakola gitmeleri gerektiği belirtilerek araca bindirilir. Ancak Natalia, karakola değil, yolda karşı koymasına rağmen kendisine cebir uygulanarak Antalya’ya götürülür. A ve B, Natalia’yı Antalya’da cinsel arzularını tatmin etmek isteyen erkeklere gecenin geç saatlerinde “pazarlanmak” isterler. Ancak, pazarlık yapılan kişiler Natalia’yı beğenmezler. Bu sırada durumu fark eden kolluk olaya müdahil olur.

FUHUŞ SUÇU- Soru:

Söz konusu olayda işlenmiş olan suçları ve bu suçlarla bağlantılı olarak uygulanabilecek olan içtima kurallarını açıklayınız.

FUHUŞ SUÇU–OLAY 2

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 23.6.2022 tarihli ve E. 2019/18-627, K. 2022/477 sayılı Kararına konu teşkil eden olayda; A, üzerinde her birinde bir kadın ismi ve telefon numarası bulunan çok sayıda kartviziti geceleyin sokakta aralıklarla yere atar. Durumu fark eden kolluk görevlileri, bu telefon numaraları üzerinden kişilere ulaşır. Bu kişilerden bir kısmı ifadelerinde geçimini fuhuştan sağladığını beyan ederler. Ancak, bu kartlar aracılığıyla kendilerine başvuran herhangi bir “müşteri” bilgisi veremezler.

FUHUŞ SUÇU- Soru 1

Söz konusu olayda A’nın işlenmiş olduğu suç bakımından, teşebbüs ve içtima hükümlerinin uygulanabilirliğini tartışınız.

FUHUŞ SUÇU- Soru 2

Fuhuş icra eden kadının “müşteri” bulmak için anonim isim kullanarak kendi fotoğrafını ve telefon numarasını içeren matbuatı cadde ve sokaklarda aralıklarla yere atması, ceza sorumluluğunu gerektirir mi?

FUHUŞ SUÇU–OLAY 3

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 23.6.2022 tarihli ve E. 2019/18-627, K. 2022/477 sayılı Kararına konu teşkil eden olayda; A, B, C ve D, cinsel arzularını tatmin amacıyla bir eğlence yerinde tanıştıkları yabancı uyruklu P, R, S ve T ile belli bir miktar para karşılığında anlaşarak, yöneticiliğini X’in yaptığı otele giderler. Bu sekiz kişiden her biri için ayrı oda tahsis edilmesine rağmen, sadece dört odada ve bunların her birinde bir erkek ve bir kadın olacak şekilde konaklanılır. 

Bilgi: Bu olayda sübut bağlamında, yani A, B, C ve D’nin P, R, S ve T ile fuhuş için anlaştıkları hususunda, bu işin karşılığında A, B, C ve D’nin her birinin P, R, S ve T’ye ve otel idaresine ödedikleri para miktarlarına ilişkin olarak bir sorun bulunmamaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu, fuhuş suçundan dolayı kurulmuş olan mahkumiyet hükmünün aşağıdaki gerekçe ile bozulmasına karar vermiştir:

“… kolluk görevlilerinin CMK’nın 160 ve devamı maddeleri uyarınca Cumhuriyet savcısı tarafından yapılan yazılı veya sözlü bir görevlendirme bulunmaksızın kendiliklerinden olaya el koyarak delil toplama faaliyetine girişmeleri ve gece vakti otel odalarının kapıları çalınmak suretiyle mağdurlar ile tanıklara ulaşılması işlemlerinin arama ve el koyma niteliğinde olup CMK’nın 116 ve devamı maddelerine aykırı olması, bu nedenlerle de anılan tutanak ve elde edilen delillerin hükme esas alınamayacağının anlaşılması hususları birlikte değerlendirildiğinde; hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmiş deliller değerlendirme dışında bırakıldığında sanığın yüklenen fuhuş suçunu işlediğine ilişkin mahkûmiyetine yeterli delillerin bulunmaması nedeniyle beraatine karar verilmesi gerekmektedir.”

FUHUŞ SUÇU- Soru 1

Söz konusu olayda fuhuş suçu bakımından içtima hükümlerinin uygulanabilirliğini tartışınız.

FUHUŞ SUÇU- Soru 2

Fuhuş icrası karşılığında ödenen ve tahsil edilen para ile ilgili olarak müsadere hükümlerinin uygulanabilirliğini tartışınız.

FUHUŞ SUÇU- Soru 3

Fuhşun bir otelde icra edilmiş olması dolayısıyla, uygulanabilecek olan yaptırımları tespit ediniz.

Karara konu teşkil eden olayda suçüstü hükümleri uygulanabilir mi?

FUHUŞ SUÇU- Soru 4

HUKUKİ DEĞERLENDİRME VE GÖRÜŞÜMÜZ

FUHUŞ SUÇU–OLAY 1

A ve B, polis olmadıkları halde, kendilerini Natalia’ya karşı polis olarak tanıtmış ve kimlik kontrolü gerçekleştirmişlerdir. Olayda A ve B’nin polis kıyafeti giyip giymedikleri belirtilmemiştir. Eğer A ve B polis kıyafeti giyerek mağdura karşı kimlik kontrolü gerçekleştirmişlerse ilk olarak TCK m. 262 ve TCK m. 264 uyarınca sorumlulukları gündeme gelecektir. A ve B’nin sadece polis rozeti göstermek suretiyle kimlik kontrolü gerçekleştirmesi durumunda TCK m. 264 artık söz konusu olmayacaktır. Zira TCK m. 264’te “bir rütbe veya kamu görevinin veya mesleğin, resmi elbisesini yetkisi olmaksızın alenen ve başkalarını yanıltacak şekilde giyen veya hakkı olmayan nişan veya madalyaları takan kimse”nin üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılacağı belirtilmiştir. A ve B’nin polis rozeti göstermesi TCK m. 264 kapsamında nişan veya madalya olarak kabul edilmemektedir.[1] Burada değerlendirilmesi gereken bir diğer husus ise A ve B’nin sahte polis kimlik kartı göstermesinde sorumluluklarının nasıl olacağıdır. Bu durumda sahte polis kimliklerinin aldatma kabiliyetlerine göre, A ve B’nin resmi belgede sahtecilik suçundan dolayı sorumlulukları gündeme gelebilecektir.[2]

A ve B’nin TCK m. 262 uyarınca sorumluluklarının doğacağı hususunda kuşku yoktur. Zira TCK m. 262 uyarınca failin kamu görevini üstlenecek bir davranışı gerçekleştirmeye teşebbüs etmesiyle suç tamamlanmaktadır.[3]

Kamu görevinin usulsüz üstlenilmesi suçu sırasında başka bir suçun daha işlenilmesi durumunda her bir suçtan dolayı ayrı ayrı cezaya hükmedilecektir.[4]

Olayımızın devamında A ve B, araca bindirdikleri Natalia’yı cebir uygulamak suretiyle Antalya’ya götürmüşlerdir. A ve B’nin TCK m. 109 ve TCK m. 108 uyarınca sorumluluklarının değerlendirilmesi gerekmektedir. TCK m. 109/2’de yer alan özel düzenleme uyarınca “fiili işlemek için veya işlediği sırada cebir, tehdit veya hile kullanılırsa” iki yıldan yedi yıla kadar hapis cezasına hükmedileceği belirtilmiştir. Bu durumda bir normun diğeri tarafından tüketilmesi ilkesi gündeme gelecektir. İlkeye göre; eğer bir norm diğer normların koruduğu hukuksal değerleri tüm olarak koruyorsa yani ağırlaştırıcı neden olarak bünyesinde barındırıyorsa, ilgili norm diğerlerini tüketmiş olur.[5] Tüketen ve tüketilen norm ilişkisinin iki türü bulunmaktadır. Bunlardan biri bileşik suçlardır.[6]

A ve B’nin tüketilen norm nedeniyle yani bileşik suç hükümleri uyarınca sorumluluklarının değerlendirilmesi gerekecektir. A ve B, arabada Natalia’ya cebir uygulamışlardır. A ve B’nin sorumluluklarının belirlenebilmesi için uyguladıkları cebir şiddetinin değerlendirilmesi gerekmektedir.

Cebir şiddetinin, kişinin hürriyetini yoksun kılmak için gerekli olan ölçüyü geçmesi ve TCK m. 87 uyarınca bir neticenin meydana gelmesi durumunda A ve B’nin ayrıca kasten yaralama hükümleri uyarınca sorumlulukları söz konusu olacaktır. TCK m. 109/6’da bu hususu düzenlemektedir. Ancak A ve B’nin uyguladıkları cebir TCK m. 86 kapsamında kalıyorsa bu durumda bileşik suç hükümleri uygulanacak ve ayrıca kasten yaralamadan dolayı cezalandırılmayacaklardır.[7]

A ve B’nin kendilerini polis olarak tanıtmaları TCK m. 109/2 uyarınca hile olarak değerlendirilebilecek midir? Bu durumda A ve B’nin kendilerini polis olarak tanıtmaları ve Natalia’yı araca almaları bir “hile”dir. Ancak burada “cebir”de olduğu gibi bileşik suç hükümlerinin uygulanmasına imkân yoktur. Zira bileşik suçta; kanunda tek başına bağımsız bir suç olarak öngörülen fiiller, başka bir suçun unsuru veya diğer bir suçun ağırlaştırıcı nedeni olmaktadır.[8] Kanunda sadece “hile” olarak tanımlanmış bir suç bulunmamaktadır. Yani A ve B’nin sahte bir kimlik, üniforma, rozet ve kolluğu ait hiçbir yetkiyi kullanmadan sadece kendilerini “biz polisiz” demeleri suç oluşturmamaktadır.[9] A ve B’nin sadece biz polisiz diyerek Natalia’yı araca bindirmeleri ve hürriyetinden yoksun bırakmaları TCK m. 109/2 uyarınca sorumluluklarını doğuracaktır.[10] Ancak olayımızda A ve B, sadece biz polisiz dememiş ayrıca kolluğa ait kimlik sorma yetkisini de kullanmıştır. Bu nedenle TCK m. 262 kapsamında ayrı bir suç oluşmuş ve sorumlulukları doğmuştur.

A ve B, Antalya’ya vardıklarında Natalia’yı pazarlamak istemişlerdir. Burada değerlendirilmesi gereken suç tipleri fuhuş ve insan ticaretidir. Zira TCK m. 227/2 ve m. 227/4 uyarınca, bir kimseyi fuhşa teşvik eden, bunun yolunu kolaylaştıran ya da fuhuş için aracılık eden veya yer temin eden kişi, iki yıldan dört yıla kadar hapis ve üç bin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılacaktır. Cebir veya tehdit kullanarak, hile ile ya da çaresizliğinden yararlanarak bir kimseyi fuhşa sevk eden veya fuhuş yapmasını sağlayan kişi hakkında verilecek ceza yarısından iki katına kadar artırılacaktır. TCK m. 80 uyarınca ise; fuhuş yaptırma amacıyla tehdit, baskı, ecbir veya şiddet uygulamak ve kandırmak suretiyle kişileri kaçıran ve bir yerden başka yere götüren veya sevke eden kişilerin sekiz yıldan on iki yıla kadar hapis cezası ve on bin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılacağı öngörülmüştür.

A ve B, Natalia’yı polis oldukları ve karakola gidecekleri yönünde kandırmış ve araca bindirerek fuhuş yaptırmak için Antalya’ya götürmüşlerdir. Burada A ve B’nin hem TCK m. 80 hem de TCK m. 227/4 uyarınca sorumluluklarının doğduğu görülmektedir. Bu nedenle sorunun tüketen-tüketilen norm çerçevesinde çözülmesi kanaatimizce yerinde olacaktır. Zira insan ticareti suçu fuhuş suçunu da içine katmaktadır.[11] Ayrıca olayımızdan anlaşılan; A ve B’nin başvurduğu cebir, Natalia’ya fuhuş yaptırmak için bir araç konumundadır. Bu nedenle cebirle fuhşu kabul eden mağdur bakımından, A ve B’yi yalnızca insan ticaretinden sorumlu tutmak gerekecektir.[12] Ayrıca belirtmek gerekir ki kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu da insan ticareti suçunun haksızlık içeriği içinde eriyecektir ve failler ayrıca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dolayı cezalandırılmayacaktır.[13] Ancak Yargıtay, fuhuş ve insan ticareti suçunun birbirinden bağımsız suçlar olduğunu, bu nedenle faillerin ayrı ayrı cezalandırılması gerektiğini kabul etmektedir.[14]

Öğretide bir başka görüş ise, fikri içtima hükümlerinin uygulanması gerektiğini belirtmektedir.[15]

Netice olarak; A ve B’nin işlemiş olduğu kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu ve fuhuş suçundan ceza verilmemesi, TCK m. 80/1’den ve duruma göre TCK m. 262 ve m. 264 uyarınca cezalandırılmaları gerektiği kanaatindeyiz.

FUHUŞ SUÇU–OLAY 2

A, her birinde bir kadın ismi ve telefon numarası bulunan çok sayıda kartviziti geceleyin sokakta aralıklarla yere atması fuhuş suçunu (TCK m. 227) meydana getirir. Şöyle ki

TCK m. 227/2 uyarınca; bir kimseyi fuhşa teşvik eden, bunun yolunu kolaylaştıran ya da fuhuş için aracılık eden veya yer temin eden kişi, iki yıldan dört yıla kadar hapis ve üç bin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır. Fuhşa sürüklenen kişinin kazancından yararlanılarak kısmen veya tamamen geçimin sağlanması, fuhşa teşvik sayılır.

TCK m. 227/3 uyarınca; fuhşu kolaylaştırmak veya fuhşa aracılık etmek amacıyla hazırlanmış görüntü, yazı ve sözleri içeren ürünleri dağıtan veya yayan kişinin, bir yıldan üç yıla kadar hapis ve iki yüz günden iki bin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılacağı belirtilmiştir.

Buna göre A çok sayıda kartvizit dağıtmıştır ve kartvizitlerin her birinde farklı isim yer almaktadır. Yargıtay kararlarında, kartvizit dağıtma hareketinin ihlal ettiği suç tipini belirleme hususunda birlik olduğunu söylemek mümkün değildir. Şöyle ki; Yargıtay, sanığın seyir halindeki motosikletten kartvizit atarken kolluk görevlilerince yakalanması olayında, sanık hakkında TCK m. 227/2 uyarınca yerel mahkemece verilen hükmü onamıştır.[16] Ancak Yargıtay bir başka kararında, 6763 sayılı Kanunla getirilen değişiklik öncesi kartvizit dağıtmaktan ibaret eylemin suç olmadığı bahsiyle sanığın beraatine karar vermiştir.[17] Aynı dairenin yaklaşık bir aylık sürede iki farklı karara imza atmasını anlamak mümkün değildir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu 2022 tarihli bir kararında, sanığın kartvizit dağıtması şeklinde gerçekleşen eylemi nedeniyle TCK m. 227/3 uyarınca sorumlu olacağını belirtmiştir.[18]

Burada tartışılan husus, kartvizit dağıtan kişilerin TCK m. 227/2 mi yoksa TCK m. 227/3 uyarınca mı sorumlu tutulmaları gerektiğidir. Öğretide bir görüşe göre; kartvizit dağıtılması teşvik, fuhuş yolunu kolaylaştırma ya da fuhuş için aracılık etme niteliğinde kabul edilmemektedir.[19] Zira fuhuş suçunun mağduru için kartvizit dağıtılmasıyla henüz bir cinsel tatmin hizmeti sunma aşamasına gelinmemiştir. Örneğin TCK m. 227/2 uyarınca; fuhşa teşvik durumunda mağdur da fuhuş yapmaya yönelik bir irade oluşturulmaktır. Fuhşu kolaylaştırma eyleminde ise fuhuşla uğraşa kimselere yardım ve maddi imkân sağlanmaktadır. Örneğin fuhuş yapan kişiyi araçla fuhuş yapacağı yere götürme gibi. Fuhuş için aracılık etmek ise karşılıklı taleplerin aktarılmasını sağlamak suretiyle gerçekleştirilmektedir.[20] Öğretide bir başka görüş ise, kartvizit dağıtımının fuhşun reklamı kapsamında olmadığı sürece aracılık olarak ele alınması gerektiğini belirtmektedir.[21]

A’nın üzerinde kadın resmi ve numaraları olan kartvizitleri dağıtması hareketi için hem TCK m. 227/2’de yer alan norm hem de TCK m. 227/3[22] norm uygulanabilir. Ancak burada özel norm genel norm değerlendirmesi yapılması gerekmektedir. Buna göre; aynı eyleme görünüşte uygulanabilir durumda bulunan çeşitli normlardan biri diğer normların unsurlarının yanı sıra bazı ek unsur ve özellikleri de içeriyorsa özel-genel norm ilişkisi söz konusu olur.[23] Gerçekten TCK m. 227/3 hükmü TCK m. 227/2’nin unsurlarını ihtiva etmekte ve bunun yanı sıra görüntü, yazı ve sözleri içeren ürünler ayrıca belirtilmektedir. Bu nedenle kanaatimizce A’nın, TCK m. 227/3 uyarınca sorumluluğu meydana gelecektir.

TCK m. 227/3 bir tehlike suçu olarak kabul edilebilir.[24] TCK m. 227/3’te düzenlenen suç tipine teşebbüs mümkündür.[25] Bir kişi, aracında dağıtıma hazır halde kartvizitler bulundururken şikâyet üzerine dağıtım yapamadan yakalanması halinde TCK m. 227/3 uyarınca fuhuş suçuna teşebbüsten sorumlu olacaktır. Zira tehlike suçlarına teşebbüs mümkündür.[26]

TCK m. 227/3’te “fuhşu kolaylaştırmak veya fuhşa aracılık etmek amacıyla hazırlanmış görüntü, yazı ve sözleri içeren ürünleri verme, dağıtma veya yayma” halinin cezalandırılacağı belirtilmiştir. Bu madde de TCK m. 227/2’deki fuhşu kolaylaştırma, aracılık etme ya da teşvik etme hali cezalandırılmamıştır.[27] Bu nedenle, dağıtılan kartvizitlerde kaç kişinin ismi olduğu ya da kaç farklı numaranın yer aldığı gibi hususlar tipik hareketten bağımsızdır. Netice olarak; sanığa, sadece TCK m. 227/3 uyarınca tek bir ceza verilmesi gerektiği kanaatindeyiz. Eğer A’nın sorumluluğunun TCK m. 227/2 uyarınca doğduğu kabul edilseydi, A’nın mağdur sayısı kadar fuhuş suçundan ceza alması gerekecekti.[28] Bu durum hiç kuşkusuz kanun koyucunun güttüğü ceza politikası amacına aykırı ve hareketin haksızlık içeriğine göre orantısız bir ceza verilmesine sebep olacaktır.

Fuhuş icra eden kadının “müşteri” bulmak için anonim isim kullanarak kendi fotoğrafını ve telefon numarasını içeren matbuatı cadde ve sokaklarda aralıklarla yere atması durumunda, kadının ceza sorumluluğunu değerlendirmek gerekirse;

Fuhuş suçunda, bedeni üzerinden bir menfaat karşılığı cinsel tatmin sağlayan kişi kanun koyucunun suç politikası gereği mağdur sayılmaktadır. Fuhuş suçunun mağduru olan kişinin suça iştirak edebilmesi, fail veya şerik sıfatı alabilmesi mümkün değildir.[29] Ancak TCK 227’de de düzenlenen suçların her birinde mağdurun farklılaştığı görülmektedir. Örneğin TCK m. 227/1 uyarınca suçun mağduru çocuklardır. TCK m. 227/2 ve m. 227/4 uyarınca ise, suçun mağduru herkes olabilecektir. Kanaatimizce, TCK m. 227/3’ün varlık amacı toplum varlık ve menfaatlerini korumak ve fuhşun reklamını engellemektir. Bu nedenle, suçun mağdurunun toplum olduğunu söylemek gerekir.[30] Yani artık kartvizit dağıtan kadının mağdur olarak kabulü mümkün değildir. Kartvizit dağıtan kadın, TCK m. 227/3’te düzenlenen suçun failidir ve ilgili madde uyarınca sorumluluğu doğacaktır. Bu husus, kartvizit dağıtma durumunda TCK m. 227/2 uyarınca sorumluluğun söz konusu olmayacağını göstermektedir. Zira TCK m. 227/2’de yer alan suçun mağduru, üzerinde cinsel tatmin sağlanacak kişidir. Eğer kartvizit dağıtan kişinin sorumluluğunun TCK m. 227/2 uyarınca doğduğunu kabul edersek kendi kartvizitini dağıtan kişi nezdinde hem fail hem de mağdur unsurlarının bir arada bulunması gerekecektir. Ancak bir suçta kişi hem fail hem de mağdur olamaz.[31]

FUHUŞ SUÇU–OLAY 3

Yargıtay; fuhuş suçunda failin, mağdur sayısınca suçtan dolayı sorumluluğu doğacağını kabul etmektedir. Olayımızda otel sahibi, TCK m. 227/2 uyarınca seçimlik hareketlerden birini gerçekleştirmiş ve yer temin etmek suretiyle fuhuş suçunu işlemiştir. TCK m. 227/2 uyarınca; suçun mağduru, bir menfaat karşılığında vücuduyla cinsel tatmin sağlayan P, R, S ve T’dir. Fail ise otel sahibidir. Fuhuş için yer temin eden otel sahibinin, her bir mağdur sayısınca suçtan dolayı sorumluluğunun doğması gerekmektedir.[32]

Müsadere kurumu TCK m. 54 ve m. 55’te düzenlenmiştir. Buna göre TCK m. 55 uyarınca; suçun işlenmesi ile elde edilen veya suçun konusunu oluşturan ya da suçun işlenmesi için sağlanan maddi menfaatler ile bunların değerlendirilmesi veya dönüştürülmesi sonucu ortaya çıkan ekonomik kazançların müsaderesine karar verilir. Bu fıkra hükmüne göre müsadere kararı verilebilmesi için maddi menfaatin suçun mağduruna iade edilememesi gerekir.

Otel sahibi, fuhşa yer temin etmek suretiyle gelir elde etmiştir. Normal şartlarda elde edemeyeceği bir geliri suç işlemek suretiyle kazanmıştır. Bu nedenle, otel sahibine ödenen sekiz oda ücretinin de müsadere edilmesi gerekmektedir.[33]

Uygulanabilecek olan yaptırımlardan biri, suça konu otelin fuhşa yer temin edilmek suretiyle elde edildiğine dair kuvvetli şüphe olması durumunda, CMK m. 128 uyarınca otele el konulması ve muhakeme sonunda müsadere edilmesidir.

 “Genel Kadınlar ve Genelevlerin Tabi Olacakları Hükümler ve Fuhuş Yüzünden Bulaşan Zührevi Hastalıklarla Mücadele Tüzüğü” uyarınca komisyon ve kurulların kurulması öngörülmüştür. Komisyon, tüzüğün 8. maddesi uyarınca; komisyonun   icra  kısmı;   genel   kadınlarla,   fuhuşu   sanat   ve   geçim   vasıtası  yapan   23 üncü  maddedeki   kadınların  ve  genel  evlerin tesbit ve tescili, gizli fahişelerle gizli fuhuş yapılan yerlerin meydana çıkarılması, muayenesine lüzum görülen şahısların getirilmesi, kapanması gereken yerlerin kapatılması yönünden yetkili kılınmıştır. Bu nedenle ilgili otelin, tüzüğün 96. ve 104. maddesi uyarınca komisyon kararı ile üç ayı geçmemek suretiyle kapatılması ve fuhşa karışanlara idari para cezası kesilmesi mümkündür. Ancak fuhuş mağduru kadınlara ne tüzük uyarınca ne de 5326 sayılı Kabahatler Kanunu uyarınca idari para ceza yazılabilmesi mümkün değildir. Nitekim Anayasa Mahkemesi verdiği bir ihlal kararında fuhuş yapmak için başkalarını rahatsız etmenin 5326 sayılı Kanun’un 37. Maddesi kapsamında olmadığını belirtmiştir.[34]

Önleme araması, 2559 sayılı Polis Vazife ve Salahiyet Kanunu’nun 9. maddesinde ve Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliği’nin 18. vd. maddelerinde düzenlenmiştir. Buna göre polis; tehlikenin veya suç işlenmesinin önlenmesi amacıyla usulüne göre verilmiş sulh ceza hakiminin kararı veya bu sebeplere bağlı olarak gecikmesinde sakınca bulunan hallerde mülki amirin vereceği yazılı emirler; kişilerin üstlerini, araçlarını, özel kağıtlarını ve eşyasını arayabilir. Bu arama esnasında ele geçirilen suç delilleri hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu hükümleri uyarınca gerekli işlemler yapılır. Suç şüphesinin öğrenilmesinden itibaren artık önceden alınan önleme araması kararına istinaen arama yapılamaz.^[35] Aksi takdirde bu aramadan elde edilecek deliller hukuka aykırı olacaktır.^[36]

Arama, hâkim kararı üzerine yapılır. Ancak gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının, Cumhuriyet savcısına ulaşılamayan hallerde ise kolluk amirinin yazılı emri ile kolluk görevlileri aramayı icra edebilirler.^[37] Ancak arama yapılacak yer konut, iş yeri ve kamuya açık olmayan bir alan ise hâkim kararı veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının yazılı emri ile arama yapılabilir.

Görüldüğü üzere, eğer kolluğa bir suç işlendiği yönünde şikâyet gelmesi durumunda artık “adli arama kararı” alınması zaruridir. Kolluğun önleme aramasına dayanarak ya da keyfi biçimde arama icra etmesi ve suçüstü halini buna dayanak göstermesi mümkün değildir.

KAYNAKÇA

Artuk M E/Gökcen A/Alşahin M E/Çakır K, Ceza Hukuku Özel Hükümler, 20. Baskı, Adalet Yayınevi, 2022.

Aydın A, Suça Teşebbüs, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2006, 55 (1), 85-113.

Bostancı Bozbayır G, Fuhuş, Özel Ceza Hukuku, c. VII, Genel Ahlaka Karşı Suçlar ve Aile Düzenine Karşı Suçlar, On İki Levha Yayıncılık, 2020.

Çoksezen D M, Fuhuş Suçu (TCK 227), Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, 2021.

Gökcen A/Balcı M/Alşahin M E/Çakır K, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, 2023.

İçel K, Görünüşte Birleşme (İçtima) ilkeleri ve Yeni Türk Ceza Kanunu, İstanbul Ticaret Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 2008, 7 (14), 35-49.

İpekçioğlu P A, Türk Ceza Kanunu’nda Bileşik Suç, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2012, 61 (1), 43-67.

Katoğlu T, Ceza Hukukunda Suçun Mağduru Kavramının Sınırları, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2012, 61 (2), 657-694.

Özbek V Ö/Doğan K/Bacaksız P/Tepe İ, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 12. Baskı, Seçkin Yayıncılık, 2017.

Özen M, Ceza Muhakemesi Hukuku Dersleri, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, 2022.

Taşdemir Ö, Kamu Görevinin Usulsüz Olarak Üstlenilmesi (TCK m. 262), Çankaya Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2020, 5 (1-2), 3061-3081.

Tezcan D/Erdem M R/Önok R M, Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, 21. Baskı, Seçkin Yayıncılık, 2023.

Ünver Y/Hakeri H, Ceza Muhakemesi Hukuku, 19. Baskı, Adalet Yayınevi, 2022.

Yılmaz Y, İnsan Ticareti Suçu ve İçtima Sorunu, Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, 2017, 23 (3), 883-972.

Zafer H, Fuhuş Suçu (TCK m. 227), D.E.Ü. Hukuk Fakültesi Dergisi, Prof. Dr. Durmuş TEZCAN’a Armağan, 2019, 21 (Özel s.), 3157-3183.

KARARLAR

Anayasa Mahkemesi Genel Kurul, B. 2014/19152 T. 18.10.2017

Yargıtay 11. CD., E. 2012/1112 K. 2013/10139 T. 14.6.2013

Yargıtay 11. CD., E. 2020/328 K. 2023/4463 T. 25.5.2023

Yargıtay 14. CD., 2012/14810 K. 2014/9895 T. 15.9.2014

Yargıtay 14. CD., E. 2013/2742 K. 2014/12921 T. 19.11.2014

Yargıtay 14. CD., E. 2015/2478 K. 2018/2399 T. 2.4.2018

Yargıtay 15. CD., E. 2013/10303 K. 2015/23086 T. 6.4.2015

Yargıtay 18. CD., E. 2015/24178 K. 2015/10157 T. 4.11.2015

Yargıtay 18. CD., E. 2015/35622 K. 2016/6429 T. 30.3.2016

Yargıtay 18. CD., E. 2015/43507 K. 2017/15775 T. 28.12.2017

Yargıtay 18. CD., E. 2016/8870 K. 2018/10552 T. 2.7.2018

Yargıtay 18. CD., E. 2019/8573 K. 2019/15055 T. 22.10.2019

Yargıtay 20. CD., E. 2016/1387 K. 2016/2317 T. 21.4.2016

Yargıtay 23. CD., E. 2015/11292 K. 2016/11221 T. 28.12.2016

Yargıtay 4. CD., E. 2015/7076 K. 2015/30705 T. 8.6.2015

Yargıtay 4. CD., E. 2020/14135 K. 2022/211005 T. 26.10.2022

Yargıtay 4. CD., E. 2020/33701 K. 2023/9040 T. 16.2.2023

Yargıtay 4. CD., E. 2021/10961 K. 2023/19602 T. 7.6.2023

Yargıtay 4. CD., E. 2021/12813 K. 2023/19909 T. 14.6.2023

Yargıtay 4. CD., E. 2021/14009 K. 2023/21299 T. 19.9.2023

Yargıtay 4. CD., E. 2021/20298 K. 2024/1242 T. 6.2.2024

Yargıtay 4. CD., E. 2021/3923 K. 2023/16327 T. 21.3.2023

Yargıtay 4. CD., E. 2021/9014 K. 2023/15699 T. 6.3.2023

Yargıtay 4. CD., E. 2023/4708 K. 2023/19345 T. 5.6.2023

Yargıtay 5. CD., E. 2013/1075 K. 2014/4771 T. 29.4.2014

Yargıtay 8. CD., E. 2023/1652 K. 2023/8284 T. 1.11.2023

Yargıtay 8.CD., E. 2014/5695 K. 2014/13722 T. 4.6.2014

 Yargıtay 9. CD., E. 2013/11102 K. 2014/11679 T. 19.11.2014

Yargıtay 9. CD., E. 2022/11807 K. 2023/1779 T. 28.3.2023

Yargıtay CGK., E. 2021/347 K. 2022/284 T. 21.4.2022

YCGK., E. 2012/1392 K. 2013/274 T. 28.5.2013

YCGK., E. 2015/209 K. 2015/339 T. 20.10.2015

YCGK., E. 2016/760 K. 2017/138 T. 14.3.2017

YCGK., E. 2019/627 K. 2022/477 T. 23.6.2022

[1] Yargıtay da bu görüştedir; “Sanığın, kendisinin polis olduğunu söyleyerek tanıklara gösterdiği iddia ve kabul edilen demir polis rozetinin (Armasının) 2933 sayılı Kanun’da düzenlenen madalya ve nişanlardan olmadığı nazara alınarak 5237 sayılı Kanun’un 264 üncü maddesinde düzenlenen ve maddi unsurları “Bir rütbe veya kamu görevinin veya mesleğin, resmi elbisesini yetkisi olmaksızın alenen ve başkalarını yanıltacak şekilde giyen veya hakkı olmayan nişan veya madalyaları takan kimseye…” şeklinde düzenlenen özel işaret ve kıyafetleri usulsüz kullanma suçunun oluşmadığı anlaşılmakla, sanığın beraati yerine yazılı ve yeterli olmayan gerekçeyle mahkumiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.” Yargıtay 9. CD., E. 2022/11807 K. 2023/1779 T. 28.3.2023

[2] “1. Sanığın, kız arkadaşının başka birisi ile görüştüğünü düşünmesi üzerine bu kişinin kimlik bilgilerine ulaşmak amacıyla oluşturduğu sahte MİT kimliği ile şikâyetçinin çalıştığı kafeye gitmesi, kendisini MİT mensubu olarak tanıtarak kafeye ait güvenlik görüntülerini görmek istemesi, şikâyetçinin durumdan şüphelenmesi üzerine amacına ulaşamaması biçimindeki eylem nedeniyle hakkında kamu davası açılmıştır.

…

A. Resmi Belgede Sahtecilik Suçu Yönünden

1. Sanık hakkında kurulan hükümde yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanık hakkında sübut konusunda ulaşılan sonuçta hukuka aykırılık bulunmamıştır.”cYargıtay 11. CD., E. 2020/328 K. 2023/4463 T. 25.5.2023

“Sanık savunmaları, olay tutanağı, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından sanıktan kimliğini çıkarmasını isteyen görevlilerin düzenlediği 12.06.2012 tarihli tutanakta ibraz edilen polis kimlik kartının gözle görülebilir şekilde orijinal polis kimlik kartı olmadığının ve renkli fotokopi vasıtasıyla oluşturulmuş olduğunun belirtildiği, 25.06.2012 tarihli kriminal raporda kartın renkli fotokopi ve sahte olduğunun tespit edildiği, aynı raporda her ne kadar kartın aldatma kabiliyetini haiz olduğu belirtilmiş ise de mahkeme tarafından 06.12.2012 tarihli oturumda yapılan incelemede suça konu polis kimliğinin renklerinin soluk olduğu, başka bir kartın ön ve arka yüzüne polis kimliğinin taklit edilerek yapıştırılmış basit nitelikte olduğu, polis rozetinin ise polislere verilen seri numarası bulunan rozetlerden olmayıp piyasada satılan rozetlerden olduğunun gözlemlendiği, sanığın katılan kurum banka hesabına usulsüz kullanım ücreti olarak 140 TL yatırdığı anlaşıldığından unsurları itibariyle oluşmayan dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmemiştir.” Yargıtay 23. CD., E. 2015/11292 K. 2016/11221 T. 28.12.2016

[3] Özgür Taşdemir, Kamu Görevinin Usulsüz Olarak Üstlenilmesi (TCK m. 262), Çankaya Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2020, 5 (1-2), 3061-3081, s. 3067; Yargıtay kararlarında özellikle bu hususa vurgu yapılmaktadır; “TCK’nın 262/1. maddesinde düzenlenen kamu görevini usulsüz üstlenme suçunun hareket öğesini; bir kamu görevini kanun ve diğer mevzuata aykırı olarak yerine getirmeye teşebbüs edilmesi oluşturmaktadır. Bu suçun meydana geldiğinden söz edilebilmesi için yalnızca bir kamu görevine ilişkin sıfatın kullanılması yeterli görülmemekte, eylemli olarak bir kamu görevinin fail tarafından yerine getirilmeye kalkışılması zorunlu bulunmaktadır. Bu bakımdan, suçun tamamlanması için failin üstlenmeye kalkıştığı kamu görevini tamamlaması veya bu fiilden dolayı çıkar sağlamış bulunması ya da mağdura bir zarar vermesi de gerekli değildir. Failin bir kamu görevini yerine getirmeye teşebbüs ettiğinin saptanması durumunda suçun tamamlandığı kabul edilmelidir.” Yargıtay 5. CD., E. 2013/1075 K. 2014/4771 T. 29.4.2014; Benzer kararlar için bkz. Yargıtay 4. CD., E. 2015/7076 K. 2015/30705 T. 8.6.2015; Yargıtay 11. CD., E. 2012/1112 K. 2013/10139 T. 14.6.2013

[4] M. Emin Artuk/Ahmet Gökcen/M. Emin Alşahin/Kerim Çakır, Ceza Hukuku Özel Hükümler, 20. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara, 2022, s. 1156; Benzer durum TCK m. 264 açısından da geçerlidir. Yargıtay bir kararında, dolandırıcılık suçu ve özel işaret ve kıyafetleri usulsüz kullanma suçundan ayrı ayrı ceza verilmesi gerektiğini belirtmiştir; “Olay günü sanığın kendisini zabıta görevlisi olarak tanıtıp katılana …’in nerde olduğunu sorduğu, katılanın … isimli nakliyeciyi aradığı, ancak …’in kimseyle taşıma konusunda sözleşmediğini söylemesi üzerine, katılanın sanığa hangi …’i aradığını sorduğunda sanığın “neyse boşver” diyerek katılana “…’de çekyat var onu alıp gelelim” dediği, katılanın kabul etmesi üzerine birlikte kamyonete bindikleri, Devlet Hastanesi önüne geldiklerinde sanığın, kayınbiraderi olduğunu, bakıp geleceğini söyleyip katılanın beklemesini istediği, 2-3 dakika sonra sanığın geri gelerek yabancı paraları çıkartıp acele para gerektiğini, dolar bozup bozamayacağını sorduğu, katılandan doları bozmasını ya da para varsa …’de iade etmek üzere vermesini istediği, katılanın sanığa 500 TL verdiği, sanığın parayı alıp hastaneye girdiği ancak bir daha gelmediği olayda;

1- Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan verilen hükme yönelik incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

2- Sanık hakkında özel işaret ve kıyafetlerin usulsüz kullanılması suçundan verilen hükme yönelik incelemede;

Katılanın beyanında sanığın zabıta kıyafetiyle geldiğini, şapkasını araçta bıraktığını beyan etmesi, adli emanetin 2011/94 sırasına kayıtlı zabıta şapkasını polislere teslim etmesi, hastanenin güvenlik kamera kayıtlarında sanığın hastane içinde zabıta kıyafetiyle dolaştığının belirlenmesi karşısında, sanığın TCK’nın 264. maddesinde düzenlenen özel işaret ve kıyafetlerin usulsüz kullanılması suçundan mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde beraatına karar verilmesi” Yargıtay 15. CD., E. 2013/10303 K. 2015/23086 T. 6.4.2015

[5] Kayıhan İçel, Görünüşte Birleşme (İçtima) ilkeleri ve Yeni Türk Ceza Kanunu, İstanbul Ticaret Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 2008, 7 (14), 35-49, s. 38

[6] İçel, 44

[7]Durmuş Tezcan/M. Ruhan Erdem/R. Murat Önok, Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, 21. Baskı, Seçkin Yayıncılık, Ankara, 2023, s. 485; “Yaşı ve hafif düzeyde zihinsel yetersizliği nedeniyle beden ve ruh bakımından kendini savunamayacak durumda bulunan on üç yaşındaki mağduru para karşılığında ikna eden sanıkların, ıssız bir yere götürüp, cinsel istismar suçunu rahat bir şekilde gerçekleştirebilmek ve kaçmasını önlemek amacıyla ellerini ağaca bağlayarak cinsel istismarda bulundukları olayda, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemini, mağduru para verme bahanesiyle kandırmaları nedeniyle hile, ellerini ağaca bağlamak suretiyle de cebir ile gerçekleştirdikleri anlaşıldığından suçun 5237 sayılı TCK’nun 109/2. maddesi kapsamında kaldığı kabul edilmelidir.” YCGK., E. 2015/209 K. 2015/339 T. 20.10.2015

[8] Pervin Aksoy İpekçioğlu, Türk Ceza Kanunu’nda Bileşik Suç, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2012, 61 (1), 43-67, s. 49

[9] “5237 sayılı TCK’nın 262. maddesinin birinci cümlesinde düzenlenen kamu görevinin usulsüz üstlenilmesi suçunun oluşması için ortada yapılması gereken bir kamu görevi bulunmalı ve fail bu görevi mevzuata aykırı biçimde üstlenip yerine getirmeye teşebbüs etmelidir. Burada kamu görevini yerine getirmeye çalışma fiilinin neticeye ulaşması, yani üstlenilen görevin tamamlanmış olması gerekmemekte ve teşebbüs aşamasında kalmakla suç tamamlanmaktadır. Bu suç bakımından failin kamu görevlisi olmaması veya üstlenmek istediği kamu görevini yapmaya yetkili ve görevli bulunmayan bir kamu görevlisi olması gerekir. Suç memuriyet sıfatını değil kamu görevini üstlenmeye (yerine getirmeye) teşebbüs edilmesi halinde oluşur. Başka bir deyişle failin kendisine memur süsü vermesi yetmemekte, ayrıca üstlenilen görevin yapılmasına kalkışılması gerekmektedir.

Somut olay değerlendirildiğinde ise sanığın, olay yerine gelen katılan …’ın polise haber vermek istemesi üzerine kendisini zor durumdan kurtarmak için polis olduğunu söylemesi şeklindeki eyleminde üstlenilen memuriyete ait bir görevin yapılmaya kalkışılmadığı anlaşıldığından, kanuni unsurları itibariyle oluşmayan suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi” Yargıtay 14. CD., E. 2015/2478 K. 2018/2399 T. 2.4.2018

[10] “Dosyadaki olgular itibari ile, sanıklar … ve …’ın, temyiz dışı sanık … ile birlikte mağdurun evinin önüne araç ile geldikleri, …’in mağduru almak için apartmana girip evine çıktığı, diğer sanıklar … ve …’in de araçta bekledikleri, kapıyı çalan …’in, mağdura kendisini polis olarak tanıtmak suretiyle birlikte karakola gitmeleri gerektiğini söylediği, bu şekilde mağdurun, … ile birlikte aşağıya indiği, araca bineceği sırada araçta diğer sanıkları gören mağdurun, polis kimliklerini görmek istediğini belirterek araca binmeyi reddettiği, sanıkların kimlik yok diyerek mağduru araca binmeye zorladıkları, bu sırada tarafların tartıştığını gören mağdurun komşusu tanık …’ın müdahalesi üzerine sanıkların mağduru alamadan uzaklaştıkları, bu şekilde sanıkların, aynı fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek, olay tarihinde 18 yaşından küçük olan mağduru, hile ile araca bindirmeye çalıştırdıkları anlaşılmakla; mahkemenin, sanıkların eyleminin sabit olduğuna dair kabulünde herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.” Yargıtay 8. CD., E. 2023/1652 K. 2023/8284 T. 1.11.2023; Yargıtay bir başka kararında hem kişiyi hürriyetinden yoksun kılma hem de kamu görevinin usulsüz üstlenilmesi suçundan verilen cezayı onamıştır; “Sanık hakkında kamu görevinin usulsüz olarak üstlenilmesi suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın diğer sanıklarla birlikte, mağdure …..’ya polis kimliğini göstererek polis olduklarını söyleyip ”Bizimle geleceksin” şeklindeki hileli davranışlarıyla araca aldıkları mağdureyi 150-200 metre götürdükten sonra şahsına zarar vermeden ve soruşturma başlamadan önce kendiliklerinden serbest bırakmaları karşısında, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan eylemlerine uyan TCK.nın 109/2, 109/3-b-110 maddeleri uyarınca cezalandırılması yerine, TCK.nın 109/1. maddesine göre hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini” Yargıtay 14. CD., E. 2013/2742 K. 2014/12921 T. 19.11.2014

[11]Yeşim Yılmaz, İnsan Ticareti Suçu ve İçtima Sorunu, Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, 2017, 23 (3), 883-972, s. 963

[12] Hamide Zafer, Fuhuş Suçu (TCK m. 227), D.E.Ü. Hukuk Fakültesi Dergisi, Prof. Dr. Durmuş TEZCAN’a Armağan, 2019, 21 (Özel s.), 3157-3183, s. 3180

[13]Yılmaz, 922; “Sanığın dosya kapsamından, katılan …’nın kaçırılması eylemine iştirak ettiği ve bu itibarla insan ticareti suçunu işlediği anlaşıldığından, bu suçtan cezalandırılması gerektiği ayrıca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun insan ticareti suçunun unsuru olduğu, bu nedenle ceza verilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi” Yargıtay 18. CD., E. 2015/35622 K. 2016/6429 T. 30.3.2016; Benzer bir başka karar için bkz. Yargıtay 9. CD., E. 2013/11102 K. 2014/11679 T. 19.11.2014

[14] “..Cumhuriyet Başsavcılığının iddianamesi ile sanık … hakkında insan ticareti ve fuhuş suçlarından TCK.nun 80, 227/2-4-6 ve 43. maddeleri uyarınca ayrı ayrı cezalandırılması için kamu davası açıldığı, insan ticareti suçu ile fuhuş suçlarının birbirinden bağımsız suçlar olduğu, dosyadaki deliller değerlendirilip, insan ticareti suçunun sübut bulup bulmadığı irdelenerek sonucuna göre beraat veya mahku- miyet kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi” Yargıtay 8.CD., E. 2014/5695 K. 2014/13722 T. 4.6.2014; “a- Sanık V.. A.. hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Türk Ceza Kanunu’nun 80. maddesinde düzenlenen insan ticareti suçunun oluşabilmesi için failin mağdura yönelik olarak “tehdit, baskı, cebir veya şiddet uygulamak, nüfuzu kötüye kullanmak, kandırmak veya üzerindeki denetim olanaklarından veya çaresizliğinden yararlanarak rızasını elde etmek” biçiminde bir harekette bulunması ve bu hareketleri yaparken veya yaptıktan sonra mağduru ülkeye sokması, ülke dışına çıkarması, tedarik etmesi, kaçırması, bir yerden başka bir yere götürmesi, sevk etmesi veya barındırması gerekmektedir. Suçun oluşması için hem araç hareketlerden, hem de amaç hareketlerden en az birisi bir arada bulunmalıdır. Araç hareketler, asıl veya amaç hareketlerden önce veya en geç bu hareketlerle eş zamanlı olarak yapılmalıdır. Böylece öncelikle araç hareketler ile mağdurun iradesi kırılmalı ve görünüşte rızası elde edilmeli daha sonra da bu husustan yararlanarak suçu oluşturan asıl amaç hareketler gerçekleştirilmelidir.

TCK’nın 227. maddesinde düzenlenen fuhşa aracılık etme suçunun aynı maddenin 4. fıkrasında öngörülen nitelikli halinin oluşabilmesi için ise mağdura cebir veya tehdit kullanarak, hile ile ya da mağdurun çaresizliğinden yararlanarak fuhşa sevk edilmesi veya fuhuş yapmasının sağlanması gerekmektedir.

İnsan ticareti ve fuhşa aracılık etme suçları birbirinden bağımsız olduğundan, fuhuş yaptırmak maksatlı insan ticareti suçunda, insan ticareti suçunun unsurunu oluşturan araç fiiller ile fuhşun nitelikli halini teşkil eden fiillerin bulunup bulunmadığı her suç açısından ayrı ayrı değerlendirilmelidir.

Somut olayda; oluş, dosya kapsamı ve mahkeme kabulüne göre, sanık V.. A..’ın katılan H.. E.. fuhuş amacıyla barındırdığı ve sevk ettiği anlaşıldığından, sanığın kanıtlanan eylemlerinin TCK’nın 80/1. madde ve fıkrasında belirtilen “tehdit, baskı, cebir veya şiddet uygulamak” şeklinde gerçekleşen insan ticareti ile TCK’nın 227/4 maddesinde düzenlenen fuhuş suçlarını oluşturduğu, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun ise insan ticareti suçunun unsuru olduğu, bu nedenle ayrıca ceza verilemeyeceği gözetilmeden, sübuta eren ve unsurları yönünden oluşan insan ticareti ile fuhuş suçlarından ayrı ayrı mahkumiyeti yerine, yerinde olmayan gerekçeyle fuhuş suçu ile birlikte kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi” Yargıtay 18. CD., E. 2015/24178 K. 2015/10157 T. 4.11.2015; “Sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

İddianamedeki anlatıma ve mahkeme kabulüne göre, sanıkların, başka bir şahsın evinde hayat kadını olarak çalışan mağdureler… ve …’yı cebir ve tehdit kullanmak suretiyle fuhuş amaçlı olarak getirdikleri evde iki gün boyunca tutmaları şeklindeki eylemlerinin TCK.nın 80. maddesinde düzenlenen insan ticareti suçunu oluşturacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde hükümler kurulması”cYargıtay 14. CD., 2012/14810 K. 2014/9895 T. 15.9.2014; Yargıtay 4. CD., E. 2023/4708 K. 2023/19345 T. 5.6.2023; Öğretide benzer görüş için bkz. Gülşah Bostancı Bozbayır, Fuhuş, Özel Ceza Hukuku, c. VII, Genel Ahlaka Karşı Suçlar ve Aile Düzenine Karşı Suçlar, On İki Levha Yayıncılık, İstanbul, 2020, s. 114; Tezcan/Erdem/Önok, 84

[15] Veli Özer Özbek/Koray Doğan/Pınar Bacaksız/İlker Tepe, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 12. Baskı, Seçkin Yayıncılık, Ankara, 2017, s. 95

[16] “Olay tarihinde kırmızı renkli plakasız motosiklet ile seyir halinde giden sanığın üzerinde “… *** ** ** ara beni görüşelim.” ibareli fosforlu değişik renklerde kartvizitleri cadde üzerine atarak devam etmesi üzerine kolluk görevlilerince sanığın yakalandığı, motosikletin direksiyonunda asılı vaziyette poşet içerisinde 400 adet ve cebinde 100 adet ve yere atılı vaziyette 35 adet olmak üzere toplam 535 adet kartvizitin ele geçirildiği, sanığın ikrarı, tanığın anlatımı, ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın ikrarı, fuhuş yaptığını ve kartvizitlerin kendisine ait olduğunu beyan eden tanık …’nin anlatımları ile ele geçen kart vizitler karşısında, sanığın fuhuş suçunu işlediğine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.” Yargıtay 4. CD., E. 2021/3923 K. 2023/16327 T. 21.3.2023; Yargıtay 4. CD., E. 2021/14009 K. 2023/21299 T. 19.9.2023; Yargıtay 4. CD., E. 2021/10961 K. 2023/19602 T. 7.6.2023

[17] “Olay tarihinde bir şahsın araç içerisinden cadde üzerinde kartvizit saçarak uzaklaştığının ihbarı üzerine, yol ve kaldırım üzerinde telefon numaralarının yazılı olduğu kartvizitlerin bulunduğu, ihbar edilen aracın durdurulması neticesinde araçta bulunan mağdur …’nin söz konusu telefon numaralarını kullandığının belirlendiği, kartların üzerinde bulunan resimlerin özelliği ve telefon numarası bulunuşu nedeniyle kartvizitin fuhuş müşterileri ile temas edebilmek maksadı ile bastırıldığı ve bu maksatla sanık tarafından yol üstüne atılmak suretiyle fuhuşa aracılık edildiği kabul olunarak Yerel Mahkemece sanığın mahkumiyeti yönünde hüküm kurulmuştur.

…

Ancak;

Soruşturma evresinde düzenlenen 04.02.2015 tarihli tutanak içeriğine göre; bir şahsın araç içerisinden kartvizit saçarak uzaklaştığının ihbarı üzerine, yol ve kaldırım üzerinde telefon numaralarının yazılı olduğu kartvizitlerin bulunduğu olayda, sanığın savunmasında iddiaya konu kartvizitleri kendisinin atmadığını, mağdurun fuhuş eylemiyle bir ilgisinin bulanmadığını ifade etmesi, araç içerisinde yapılan aramada herhangi bir kartvizite ya da suç unsuruna rastlanılmadığının tespit edilmesi ve suç tarihi itibariyle 6763 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun’un 227 nci maddesinin üçüncü fıkrasının yürürlükte bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanığın mağdurun gerçekleştirdiği fuhuş eylemlerine 5237 sayılı Kanun’un 227 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında katkı sağladığına dair dosyada mevcut her türlü şüpheden uzak, kesin bir delil bulunmadığı ve sanığın sadece kartvizit dağıtmaktan ibaret eyleminin 5237 sayılı Kanun’un 227 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında suç tarihi itibarıyla suç teşkil etmediği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.” Yargıtay 4. CD., E. 2020/33701 K. 2023/9040 T. 16.2.2023; Benzer yönde kararlar için bkz. Yargıtay 18. CD., E. 2019/8573 K. 2019/15055 T. 22.10.2019; Yargıtay 4. CD., E. 2021/12813 K. 2023/19909 T. 14.6.2023; Yargıtay 18. CD., E. 2015/43507 K. 2017/15775 T. 28.12.2017

[18] “Sanığın, üzerinde mağdura ait bilgilerin bulunduğu kartvizitleri dağıtmaları için tanıklara vermesi biçimindeki eylemin, 24.11.2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanun’un 18. maddesiyle yapılan düzenlemeden önce de TCK’nın 227. maddesinin ikinci fıkrası kapsamındaki fuhşun yolunu kolaylaştırma suçunu oluşturması, bu nedenle söz konusu eylemin suç tarihinde tipik olmadığı yönündeki Özel Daire kararında isabet bulunmaması ve yasal değişiklik ile yeniden düzenlenen özel norm niteliğindeki TCK’nın 227. maddesinin üçüncü fıkrasının sanık lehine hükümler içermesi hususları birlikte değerlendirildiğinde, yeni düzenlemenin, aynı Kanun’un 2 ve 7. maddeleri gereğince sanık hakkında uygulanması gerektiği kabul edilmelidir.” Yargıtay CGK., E. 2021/347 K. 2022/284 T. 21.4.2022;  Benzer yönde kararlar için bkz. Yargıtay 4. CD., E. 2020/14135 K. 2022/211005 T. 26.10.2022; YCGK., E. 2019/627 K. 2022/477 T. 23.6.2022

[19] Zafer, 3172

[20] Bostancı Bozbayındır, 101

[21] Duygu Merki Çoksezen, Fuhuş Suçu (TCK 227), Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, 2021, s. 245

[22] Madde gerekçesi şöyledir; MADDE 19- Madde ile, kişilerin ve özellikle çocukların fuhşa teşvik ve sürüklenmesini önlemek amacıyla düzenleme yapılmaktadır. Son zamanlarda, büyük şehirler başta olmak üzere birçok yerde, cadde ve sokaklara üzerinde müstehcen resim ve telefon numaralarının bulunduğu fuhuş davetiyesi kartlarının atılması, bunların alenen gençlerin ve çocukların yoğun olarak bulunduğu mekânlarda bulunması, fuhşu kolaylaştırıcı bir etki doğurmakta ve bu durum toplumda ciddi rahatsızlıklara sebebiyet vermektedir. Bu kapsamda Türk Ceza Kanununun 227 nci maddesinin üçüncü fıkrası yeniden düzenlenerek fuhşu kolaylaştırmak veya fuhşa aracılık etmek amacıyla hazırlandığı anlaşılan görüntü, yazı ve sözleri içeren ürünleri veren, dağıtan veya elektronik ortam da dâhil olmak üzere her türlü şekilde yayan kişilerin cezalandırılması ve böylelikle fuhuşla daha etkin mücadele edilmesi amaçlanmaktadır. Zafer, 3159

[23] İçel, 37

[24] Özbek/Doğan/Bacaksız/Tepe, 875

[25] Bostancı Bozbayındır, 103; Özbek/Doğan/Bacaksız/Tepe, 879

[26] Devrim Aydın, Suça Teşebbüs, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2006, 55 (1), 85-113, s. 109

[27] Zafer, 3172

[28] “Fuhuş için yer temin etme suçunun mağdur sayısınca oluşacağının kabulü halinde, 5237 sayılı TCK’nun 43. maddesi ile uygulama yapılmayacağından, sanık hakkında her bir mağdur için ayrı ayrı TCK’nun 227/2, 62 ve 52/2. maddeleri uygulanarak alt sınırdan hüküm kurulması durumunda sonuç ceza 1 yıl 8 ay hapis ve 12.000 Lira adli para cezası olacaktır. Hükmolunacak sonuç hapis cezasının iki yılın altında olması nedeniyle sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve 5237 sayılı TCK’nun 51. maddesinde düzenlenmiş olan erteleme hükümlerinin uygulanma ihtimali oluştuğundan, sanık lehine oluşan bu yeni durumun yerel mahkeme tarafından değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın, sahibi olduğu otelde dokuz adet mağdura fuhuş için yer temin etmek şeklinde gerçekleştirdiği eylem nedeniyle fuhuş suçundan TCK’nun 227/2, 43/2, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 15.000 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin yerel mahkeme hükmünün Özel Dairece, ceza miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla, eylemin mağdur sayısınca suç oluşturduğundan bahisle bozulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.” YCGK., E. 2012/1392 K. 2013/274 T. 28.5.2013

[29] Çoksezen, 423

[30] Çoksezen, 269; Zafer, 3179

[31] Tuğrul Katoğlu, Ceza Hukukunda Suçun Mağduru Kavramının Sınırları, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2012, 61 (2), 657-694, s. 663; “TCK’nın 227/2. maddesinde düzenlenen fuhuş suçunun mağdurunun sanığın bizzat kendisi olması nedeniyle ve kendi fuhuşuna aracılık etmesi eyleminin bu suçu oluşturmayacağı gözetilmeden, beraat yerine mahkumiyetine karar verilmesi” Yargıtay 18. CD., E. 2016/8870 K. 2018/10552 T. 2.7.2018

[32] Aksi görüş için bkz. Zafer, 3179

[33] “B. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, tanıklar … ve …’nin beyanları ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında, sanığın atılı suçtan 50,00 TL kazanç elde ettiği, sanığın üzerinden çıkan ve adli emanetin … sırasına kaydedilen diğer paraların ise suçtan elde edildiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve yeterli delil bulunmadığı anlaşılmakla; suçtan elde edilen 50,00 TL kazancın müsaderesine, adli emanetin … sırasına kaydedilen diğer paraların ise sahibine iadesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden emanette kayıtlı tüm paraların müsaderesine karar verilmesi”  Yargıtay 4. CD., E. 2021/9014 K. 2023/15699 T. 6.3.2023; Benzer yönde başka bir karar için bkz. Yargıtay 4. CD., E. 2021/20298 K. 2024/1242 T. 6.2.2024

[34] “113. Tüm bu açıklamalar ışığında 5326 sayılı Kanun’un 37. maddesinde yer alan “mal veya hizmet satmak için başkalarını rahatsız etmek” hükmünün başvurucuya isnat edilen “fuhuş yapmak için başkalarını rahatsız etmek” fiili bakımından kanunilik unsurunu taşımadığı ve anılan fiili kapsamadığı sonucuna varılmıştır.

114. Anayasa’nın 6. maddesine göre hiç kimse veya organ, kaynağını Anayasa’dan almayan bir devlet yetkisini kullanamaz. Kamu makamlarının kendilerince rahatsız edici buldukları hâl ve davranışları hukuk boşluğu bulunduğunu öne sürerek yorum yoluyla cezalandırmaları, bu suretle kanunda öngörülmeyen bir kabahat ihdas etmeleri kabul edilemez. Buna göre 5326 sayılı Kanun’da “fuhuş amacıyla başkalarını rahatsız etmek” fiilini öngören bir kabahat düzenlenmemiş olduğundan başvurucunun herhangi bir kanuni dayanak olmaksızın cezalandırıldığı sonucuna varılmıştır.” Anayasa Mahkemesi Genel Kurul, B. 2014/19152 T. 18.10.2017

[35] Mustafa Özen, Ceza Muhakemesi Hukuku Dersleri, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara, 2022, s. 539; Yener Ünver/Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 19. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara, 2022, s. 407

[36] Ahmet Gökcen/Murat Balcı/M. Emin Alşahin/Kerim Çakır, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara, 2023, s. 465; “07.02.2014 tarihli olayda ise, sanık …’ın sanık …’nın yönlendirmesi ve aracı olmasıyla hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrı soruşturma yapılan ve mahkemece tanık olarak dinlenen… ile buluşup uyuşturucu madde satacağı değerlendirilen telefon konuşmaları sonrasında kolluk güçlerince fiziki takip yapıldığı,…’in yapılan üst aramasında esrar maddesinin ele geçirildiği olayda; suç şüphesi doğduktan sonra arama yapıldığı,…’in üst aramasına yönelik olarak 5271 sayılı Kanun’un 116, 117 ve 119 uncu maddelerine uygun şekilde alınmış “adli arama kararı” ya da “yazılı arama emri” bulunmaması karşısında hukuka uygun olarak delil elde edilmediği, ayrıca söz konusu iletişimin tespiti kayıt içeriklerinin uyuşturucu madde ticaretine yönelik olup olmadığının açıkça anlaşılamaması, fiziki takip tutanağında uyuşturucu maddenin verildiğine dair gözlem olmaması hususları dikkate alındığında sanık … ile sanık …’nın üzerlerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin inandırıcı delil olmadığı kanatine varıldığı, gerekçesiyle sanıklar … ve…nın beraatlerine karar verildiği anlaşılmıştır.” Yargıtay 10. CD., E. 2023/6644 K. 2023/4681 T. 23.5.2023; Yargıtay bir başka kararında suçüstü hali olduğunu ve elde edilen delillerin hukuka uygun olduğunu belirtmiştir. “Uyuşturucu madde satan sokak satıcılarının deşifre edilmesine yönelik çalışmalar sırasında, Doğan isimli şahsın Mahmudiye Mahallesi ve Mehmet Fatih Deveci İlköğretim Okulu civarında eroin sattığı bilgisinin elde edildiği, ancak bu bilgiyi destekleyen emarelerin bulunmaması nedeniyle doğruluğunun araştırılması için, aynı gün saat 17.30 sıralarında görevlilerce söz konusu yere gidilerek tertibat alındığı, bu nedenle suç şüphesinin henüz Cumhuriyet savcısına bildirilmediği ve soruşturma evresinin başlamadığı aşamada çevrede gözlem yapıldığı sırada; sık sık telefonla görüşmeler yapan sanığın durumundan şüphelenilerek izlemeye alındığı, bir süre sonra sanığın yanına tanıklar Veysel ile Mehmet Akif’in geldiği, Veysel’in, Mehmet Akif’ten aldığı parayı sanığa, sanığın da çorabından çıkardığı şeyi Veysel’e verdiği, sanığın tanıkların yanından ayrıldığının görülmesi üzerine görevlilerce tanıkların yanına gidildiği, ardından Mersin 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 2015/1195 değişik iş sayılı önleme araması kararına istinaden yapılan kontrollerde tanık Veysel’in pantolonun sağ cebinde 1 paket uyuşturucu maddenin ele geçirildiği, bu esnada başka bir ekip tarafından izlenen sanığın yakalandığı ve emniyet müdürlüğünde yapılan üst yoklamasında sağ ayağındaki çorap içerisinde 6 paket uyuşturucu maddenin ele geçirildiği olayda, 2559 sayılı PVSK’nun Ek 4. maddesi uyarınca, bir suçla karşılaştığında hizmet branşına bağlı olmaksızın suça el koymak ve delilleri tespit edip, muhafaza altına almak ile görevli ve yetkili olan görevlilerinin, istihbari bilgide uyuşturucu madde satıldığı belirtilen okul ve çevresinde araştırma yaptıkları sırada, mesleki tecrübelerine ve içinde bulundukları durumdan edindikleri izlenime göre, sürekli telefonla görüşme yapan sanığı suç işleyeceği ya da işlemekte olduğu şüphesine ve bu makul sebebe dayanarak takibe aldıkları, bir süre sonra izlenmekte olan sanığın yanına tanıklar Veysel ile …’in geldiği ve sanığın tanık Veysel’e para karşılığında suç konusu uyuşturucu maddeleri verdiğinin görüldüğü, somut emarelere dayanmayan istihbari bilgi hakkında olay yerinde araştırma yapan ve bu kapsamda şüpheli davranışları nedeniyle sanığı ve tanıkları izlemekte olan görevlilerin, sanığın tanık Veysel’e uyuşturucu madde satmasıyla işlenmekte olan bir suçla diğer bir anlatımla “suçüstü” hali ile karşılaştıkları ve buna bağlı olarak da suç işlerken rastlanan tanık Veysel’i ve sanığı, CMK’nun 90. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi ile aynı maddenin 4. fıkrası ve PVSK’nun 13. maddesinin I. fıkrasının (A) bendi ile Ek 6. maddesi gereğince yakaladıkları, ardından bu maddelerin verdiği yetkiye dayanarak, kaçmalarını veya kendilerine ya da başkalarına zarar vermelerini engellemek ve yine işlenmiş olan suçun delilinin tespit edilmesi ve karartılmasını önlemek amacıyla derhal gerekli tedbirleri alarak, bu kapsamda tanık Veysel ve sanığın üst yoklamasını yapıp suç konusu uyuşturucu maddeleri muhafaza altına aldıktan sonra uyguladıkları tedbirler ile somut olay hakkında Cumhuriyet savcısına bilgi vererek, aldıkları emirler doğrultusunda soruşturma işlemlerine başladıkları, yine PVSK’nun Ek 6. maddesini açıklayıcı nitelikte olan Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliğinin 8. maddesinin (f) bendindeki düzenlemeye göre de; suçüstü halinde ayrıca bir arama emri ya da karar alınmasına gerek bulunmadığı, kaldı ki, elde edilen soyut istihbari bilginin niteliği ve bu bilgiye dayalı olarak kolluk tarafından yapılan araştırmanın geldiği aşama itibarıyla, suç delillerinin kendisinde elde edilebileceği hususunda somut olgulara dayalı makul şüphe taşımayan, dolayısıyla da hakkında adli arama kararı alınmasını gerektirecek mahiyette makul suç şüphesi altında olmayan sanığın üst yoklamasının karar alınmasını gerektirmeyen “suçüstü” hükümlerinin ötesinde, olay yeri ve zaman dilimini kapsayan, veriliş amacı da suç işlenmesinin önlenmesi ve somut olayda olduğu gibi, uyuşturucu madde de dahil olmak üzere bulundurulması ve taşınması yasak olan eşyaların ele geçirilmesi olan önleme arama kararına dayandırıldığı, dolayısıyla suçun delili ve konusunu oluşturan uyuşturucu maddelerin ele geçirilip muhafaza altına alınmasının hukuka uygun olduğu ve hukuka aykırı bir delilden söz edilemeyeceği anlaşıldığından, Özel Daire bozma kararında isabet bulunmamaktadır.” YCGK., E. 2016/760 K. 2017/138 T. 14.3.2017

[37] “…Sanıklar…, … ve … hakkında; sanık …nin uyuşturucu alıcısı olan… ve … isimli şahıslara uyuşturucu sattığı belirlendikten sonra, bu kişilerin üzerinde CMK’nın 116, 117 ve 119. maddelerine uygun şekilde “adli arama kararı” veya “yazılı adli arama kararı emri” alınmadan yapılan aramada, yapılan kaba aramalarında 2 adet uyarıcı nitelikte hap ile 0.21 gr esrar ele geçirildiği,

Aynı tarihte, sanık…’ın Sanık… ile anlaştığı, uyarıcı hapların sanık…aracılığıyla … isimli sanığa teslim etmek isterken yakalandığı, sanık …’nin üzerinde yapılan üst aramasında pantalon ile kemer arasında 30 adet uyarıcı nitelikte hapın ele geçirildiği anlaşılmakla,

Sanık…ile alıcılar …ve …’in üzerinde yapılan hukuka aykırı arama sonucu ele geçirilen uyarıcı maddelerin CMK’nın 116, 117 ve 119. maddelerine uygun şekilde “adli arama kararı” veya “yazılı adli arama emri” alınmadan, şahısların aracında ve üzerinde arama yapılması hukuka aykırıdır. Bu arama sonucu bulunan uyuşturucu madde ise hem “suçun maddi konusu” hem de “suçun delili” olup hukuka aykırı yöntemle elde edildiğinden hükme esas alınamaz.” Yargıtay 20. CD., E. 2016/1387 K. 2016/2317 T. 21.4.2016

Fuhuş suçu kavramı, Türk Ceza Hukuku bakımından oldukça önemli ve uygulamada sıkça karşılaşılan bir suç tipidir. Fuhuş suçu, bireylerin cinsel özgürlüğü ile kamu düzeni arasında hassas bir denge kurulmasını gerektirir. Bu nedenle fuhuş suçu yalnızca bireysel bir eylem olarak değil, aynı zamanda toplumsal etkileri olan bir olgu olarak da değerlendirilir. Özellikle fuhuş suçu kapsamında aracılık, teşvik veya yer temini gibi fiiller cezai yaptırıma bağlanmıştır.

Uygulamada fuhuş suçu çoğu zaman örgütlü yapılar içerisinde işlenmekte olup, bu durum fuhuş suçu açısından cezaların ağırlaşmasına neden olabilmektedir. Fuhuş suçu ile mücadelede kolluk kuvvetleri ve yargı organları aktif rol oynamaktadır. Ayrıca fuhuş suçu kapsamında mağdur olan kişilerin korunması da büyük önem taşır. Bu noktada fuhuş suçu sadece failin cezalandırılması değil, mağdurun rehabilitasyonu açısından da ele alınmalıdır.

Yargıtay kararları incelendiğinde, fuhuş suçu ile ilgili içtihatların giderek şekillendiği görülmektedir. Özellikle delil değerlendirmesi bakımından fuhuş suçu yargılamalarında titiz bir yaklaşım benimsenmektedir. Fuhuş suçu isnadıyla açılan davalarda, maddi gerçeğin ortaya çıkarılması esastır. Bu bağlamda fuhuş suçu ile ilgili hukuki süreçlerin uzman bir ceza avukatı tarafından yürütülmesi önemlidir.

Sonuç olarak fuhuş suçu, hem hukuki hem de toplumsal boyutları olan bir suç türü olup, doğru analiz edilmesi gereken bir alandır. Fuhuş suçu hakkında detaylı bilgi edinmek ve hukuki destek almak, sürecin sağlıklı yürütülmesi açısından kritik öneme sahiptir.

Fuhuş Suçu- Ceza Avukatı

Ceza hukuku, bireylerin özgürlüğünü doğrudan etkileyen ve sonuçları son derece ağır olabilen bir hukuk dalıdır. Bu nedenle, herhangi bir ceza soruşturması veya kovuşturmasıyla karşı karşıya kalındığında, sürecin en başından itibaren deneyimli bir ceza avukatına danışılması büyük önem taşır. Zira ceza yargılamasında yapılan küçük bir hata dahi, telafisi güç sonuçlara yol açabilir.

Ceza avukatları; gözaltı, ifade alma, tutuklama, adli kontrol, iddianame düzenlenmesi ve yargılama süreci gibi tüm aşamalarda müvekkillerine profesyonel destek sağlar. Hakların doğru ve etkin bir şekilde kullanılması, hukuka aykırı işlemlere karşı itiraz edilmesi ve savunma stratejisinin doğru kurulması, ancak uzman bir avukatın rehberliği ile mümkündür.

Özellikle ifade verme aşaması, sürecin en kritik noktalarından biridir. Bu aşamada yapılan yanlış veya eksik beyanlar, ilerleyen süreçte aleyhe delil olarak kullanılabilir. Ceza avukatı, müvekkilinin haklarını koruyarak, doğru ve stratejik bir ifade verilmesini sağlar. Aynı şekilde, delillerin toplanması ve değerlendirilmesi sürecinde de hukuka aykırılıkların tespiti ve itirazı büyük önem taşır.

Unutulmamalıdır ki, ceza hukukunda “savunma hakkı” en temel haklardan biridir ve bu hakkın etkin kullanımı, çoğu zaman davanın seyrini doğrudan etkiler. Bu nedenle, hakkında soruşturma başlatılan veya ceza davası açılan kişilerin vakit kaybetmeden bir ceza avukatına başvurması, hem hak kayıplarının önlenmesi hem de adil bir yargılanma sürecinin sağlanması açısından kritik bir adımdır.

Sonuç olarak, ceza hukuku alanında karşılaşılan her türlü hukuki sorunda, uzman bir ceza avukatında  destek almak, sürecin sağlıklı ve güvenli bir şekilde yürütülmesi için vazgeçilmezdir.

Yargıtay kararları incelendiğinde, fuhuş suçu ile ilgili içtihatların giderek şekillendiği görülmektedir. Özellikle delil değerlendirmesi bakımından fuhuş suçu yargılamalarında titiz bir yaklaşım benimsenmektedir. Fuhuş suçu isnadıyla açılan davalarda, maddi gerçeğin ortaya çıkarılması esastır. Bu bağlamda fuhuş suçu ile ilgili hukuki süreçlerin uzman bir ceza avukatı tarafından yürütülmesi önemlidir.

Sonuç olarak fuhuş suçu, hem hukuki hem de toplumsal boyutları olan bir suç türü olup, doğru analiz edilmesi gereken bir alandır. Fuhuş suçu hakkında detaylı bilgi edinmek ve hukuki destek almak, sürecin sağlıklı yürütülmesi açısından kritik öneme sahiptir.

Yazar: Av. Ahmet Can DULDA (LL.M.)

FUHUŞ SUÇUNA İLİŞKİN YARGITAY KARARLARI VE BU KARARLARIN HUKUKİ DEĞERLENDİRMELERİ yazısı ilk önce İRİS HUKUK BÜROSU üzerinde ortaya çıktı.

  Göçmen kaçakçılığı suçunun faili herkes olabilir. Suçun faili tüzel kişi yetkilileri ve tüzel kişilik yararına işlenmesi halinde tüzel kişinin faaliyet izni iptal edilir ve kazanç müsadere edilir.[3]

Suçun mağdurunun kim olduğu hususunda ise öğretide farklı görüşler bulunmaktadır. Bir görüşe göre suçun mağduru uluslararası toplum düzenidir.[4] Yani suçun mağduru herkes olabilir.[5] Ancak 79/2 nitelikli hal yönünden mağdur ancak ülkeye sokulan, ülke dışına çıkarılan veya ülkede kalması sağlanan kişidir.[6] Bir diğer görüşe göre ise suçun mağduru göçmelerdir.[7]

Göçmen kaçakçılığı suçunun konusu, bir yabancı veya Türk vatandaşı olabilir. Türk vatandaşı olan kişiler ancak yasal olmayan yollarla yurt dışına çıkma hareketinin konusu olabilirler.[8] Ayrıca göçmenlerin malvarlığı değerlerinin de suçun konusu olduğu öğretide belirtilmektedir.[9]

Göçmen kaçakçılığı suçu, seçimlik hareketle işlenebilen bir suç tipidir.[10] Buna göre; yasal olmayan yollardan bir yabancıyı ülkeye sokmak, yasal olmayan yollardan bir yabancının ülkede kalmasına imkân sağlamak, yasal olmayan yollardan bir Türk vatandaşı veya yabancının yurt dışına çıkmasına imkân sağlamak suretiyle bu suç işlenebilir. Bu suç tipi aynı zamanda bağlı hareketli bir suçtur.  Suçun neticelerine ayrıca yer verilmemesi nedeniyle sırf hareket suçudur.

Mevcut olaylarımızda sanıklar hakkında, çalıştırdıkları göçmenlerin ülkede kalmasına imkân sağladıkları iddiasının mevcut olması nedeniyle bu husus üzerinde özellikle durulması gerekmektedir.

Bir yabancının yasal olmayan yollardan ülkede kalmasına imkân sağlama hareketinin konusunu ancak bir yabancı oluşturabilir. Bir yabancının Türkiye’de yasal yollardan kalması üç şekilde mümkündür. Bunlar; vize, ikamet izni ve çalışma izninden ibarettir.[11] Buna göre; geçerli vizesi, ikamet izni, ikamet izni yerine geçen belgesi, çalışma izni veya geçici koruma belgesi bulunmadığı halde Türkiye’de kalan yabancılar yasal olmayan yollardan ülkede kalmaktadır. Sonuç olarak bu hareket ancak bir yabancıya Türkiye’de kalabilmesi için gerekli olan bu belgelerin gerçeğe aykırı şekilde (yasal olmayan yollardan) sağlanmasıyla mümkün olabilecektir. Bu nedenle Türkiye’ye yasal olarak girmiş veya yasal olarak girmekle beraber izinleri biten kişilerin çalıştırılması halinde göçmen kaçakçılığı suçu oluşmayacaktır.[12] Ancak bu kişilerin çalıştıran işverenler hakkında, 6735 sayılı Uluslararası İşgücü Kanunu m. 23/5 uyarınca idari para cezası verilecektir.[13] Buna göre ilgili belgelere sahip olmaya kişilerin seyahatini sağlayan, işveren veya konaklamasına imkân sağlayan kişiler hakkında idari para cezasına hükmolunacaktır. Ancak öğretide, yabancının Türkiye’de kalmasını sağlamaya dönük gerekli şartları sağlayanların suçun faili olacağını belirten görüşler mevcuttur.[14] Buna göre; yurtdışına gitmek için isteyen bir göçmenin geçici bir ev kiralaması durumunda, seçimlik hareketin var olduğu kabul edilmektedir.[15] Ayrıca bu seçimlik hareketin kesintisiz olması gerektiği de belirtilmektedir.[16]

Öğretide yabancıların ülkede kalmasına imkân sağlama hareketinin hem icrai hem de ihmali suretle işlenebileceğine yönelik görüşler de vardır.[17]

Bu kısa bilgiler sonrası göçmen kaçakçılığı suçu konusuna ilişkin olaylarımızı irdelemek gerekirse;

Zara Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından tanzim edilen iddianame ile; Afgan uyruklu bir şahsı çoban olarak çalıştırdığı için sanığın göçmen kaçakçılığı suçundan cezalandırılması talep edilmiştir. Zara Asliye Ceza Mahkemesi 2018/170 E., 2018/339 K. ve 22.11.2018 tarihli kararında “sanığın Afgan uyruklu şahsın ücretini ödemediğini veya kötü muamelede bulunduğunu gösteren delil olmadığı ayrıca onun ülkede kalması karşılığında maddi menfaat elde etmesini gerektiren bir durum olmadığı” gerekçesiyle sanığın beraatine hükmetmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararı savcılık tarafından istinaf edilmiştir. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi 2019/382 E., 2020/982 K. ve 17.06.2020 tarihli kararıyla ilk derece mahkemesini kaldırmış ve sanığın 2 yıl 6 ay ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar vermiştir. Kararın gerekçesinde şu ifadeler yer almıştır; “somut durumda da sanığın yasal olmayan yollardan ülkeye giren bir yabancıya iş verip iki ay kadar ücret karşılığında çalıştırmak suretiyle göçmen kaçakçılığı suçunun seçimlik hareketlerinden yasal olmayan yollardan ülkeye giren bir yabancının, ülkede kalmasına imkân sağlanması koşulunun gerçekleştiği, düşük ücret ödeyip iş gücü sağlamak suretiyle menfat temin ettiği bu suretle sanığın üzerine atılı suçun sübuta erdiği anlaşılmıştır.”

Yargıtay 4. Ceza Dairesi temyiz istemini reddetmiş ve karar kesinleşmiştir.

Diğer olayımızda da sanıklar hakkında, göçmen kaçakçılığı suçunu işledikleri iddiasıyla Kırşehir Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından iddianame tanzim edilmiştir. İddianamede sanıkların göçmenleri inşaatta sigortasız çalıştırdıkları ve bu nedenle göçmen kaçakçılığı suçunu işledikleri belirtilmiştir. Kırşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesi 2010/7 E., 2011/251 K. ve 03.11.2011 tarihli kararıyla, sanıkların göçmen kaçakçılığı suçunda cezalandırılmalarına hükmetmiştir.

İlgili karara karşı sanık müdafileri tarafından temyiz kanun yoluna gidilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ilk derece mahkemesi hükmünün bozulması yönünde tebliğnamede görüş belirtmiş ancak Yargıtay 9. Ceza Dairesi ilk derece mahkemesi hükmünü onamıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, itiraz yoluna başvurmuş ve sanıkların farklı gerekçelerle beraatini talep etmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu 2018/9-116 E., 2020/279 K. ve 09.06.2020 tarihli kararında; “Her ne kadar sanık Ayhan tarafından kabul edilmese de sanığa suç isnadı için bir nedenleri olmayan mağdurların sanıkla İstanbul ilinde irtibata geçtiklerini, sanığın kendilerine Tunceli il merkezindeki TOKİ inşaatında ücret karşılığı çalışmalarını teklif ettiğini ve bu yerde yatılı olarak birkaç ay çalıştıklarını aktarmaları, mağdurların bu beyanlarının olay tutanağı içeriği ile tanık olarak dinlenen jandarma görevlilerinin ifadeleriyle tutarlılık göstermesi ve sanıkların suçtan kurtulmaya matuf, birbirleriyle ve kendi içerisinde çelişki gösterdiği anlaşılan savunmaları karşısında;

            Sanık Ayhan’ın, yasal olmayan yollardan Türkiye’ye giren, ikamet ya da çalışma izinleri olmayan, başka bir ülkeye gitme amacı bulunmayan ve ülkemizde sürekli olarak kalmak istedikleri anlaşılan Afganistan uyruklu göçmenleri, kaçak olduklarını bildiği hâlde inşaat işlerinde istihdam etmek ve bu şahısların ülke içerisinde bir yerden başka bir yere gitmelerine aracı olmak suretiyle göçmenlerin yasal olmayan yollardan ülkede kalmalarına imkân sağlaması, kayıt dışı olarak çalıştırdığı göçmenler yönüyle sigorta ve vergi masrafları yükümlülüğünün bulunmaması, haksız bir şekilde işlerine son vermesi hâlinde kaçak işçilerin sınır dışı edilme korkusuyla haklarını arayamayacak olmaları ve bu sayede tazminat ödeme gibi yükümlülüklerden kurtulması gibi avantajlar sayesinde doğrudan ve dolaylı olarak menfaat elde ettiğinden, TCK’nın 79. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamındaki göçmen kaçakçılığı suçunun tüm unsurlarıyla sabit olduğu” gerekçesiyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar vermiştir.

İki kararın ortak hususları üzerinden bir değerlendirme yapmak ve sorunları tespit etmek gerekirse;

Ülkemize sığınmak için gelen kişilerin işgücünde çalıştırılması suretiyle göçmen kaçakçılığı suçu işlenmiş olacak mıdır?

Yukarıda da kısaca izah edildiği üzere öğretideki görüşlerin çoğunluğu bu kişilerin işgücünden faydalanılmasını “imkân sağlamak” kapsamında değerlendirmektedir. Koca/Üzülmez ise bu görüşün aksini savunmakta ve işverenlerin bu kişilerin iş gücünden faydalanmasını “imkân sağlamak” olarak kabul etmemektedir. Yargıtay da birçok kararında “kayıt dışı olarak çalıştırdığı göçmenler yönüyle sigorta ve vergi masrafları yükümlülüğünün bulunmaması, haksız bir şekilde işlerine son vermesi hâlinde kaçak işçilerin sınır dışı edilme korkusuyla haklarını arayamayacak olmaları ve bu sayede tazminat ödeme gibi yükümlülüklerden kurtulması gibi avantajlar sayesinde doğrudan ve dolaylı olarak menfaat elde ettiğinden” gerekçeleriyle işverenlerin göçmen kaçakçılığı suçunu işlediklerini kabul etmektedir.[18]

Bu hususta Koca/Üzülmez’in şu tespitinin çok yerinde ve önemli olduğu kanaatindeyiz. Şöyle ki; Koca/Üzülmez’e göre, göçmen kaçakçılığı suçu kapsamında cezalandırılanlar yasalara aykırı olarak ülkede kalan yabancıya imkân sağlayanlar değil, yabancının yasal olmayan yollardan ülkede kalmasına imkân sağlayan kişilerdir.[19] Bu kişiler hakkında, 6735 sayılı Kanun uyarınca idari yaptırım uygulanması mümkündür.[20]

            Ülkemizin transit bir konum üzerinde yer aldığı düşünüldüğünde, yabancılarla iç içe olmanın doğal bir sonucu olarak, bu kişilerin hukuki işlemlerde bulunması ve işgücü piyasasında yer alması gayet doğaldır. Yurttaşın, bu kişilerle uzun süreli hukuki ilişkiler içinde bulunması nedeniyle bir ceza yaptırımı tehdidi altında bırakılmasının hukuken izahı güçtür. Zira ceza hukuku alanının son çare olması gerekmektedir.

            Mevcut olaylarımızda mahkemeler, işverenlerin sigorta ve vergi masrafı olmadığı için menfaat sağladıkları ve yabancı işçilerin haklarını tam olarak arayamadıkları hususlarına atıf yapmıştır. Bir iş akdi neticesinde işveren, işçinin çaresizliğini ve kimsesizliğini kullanarak insan onuruna aykırı bir şekilde çalıştırıyorsa artık TCK m. 117/2 kapsamında “iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçu” söz konusu olacaktır. Zira bu suçun mağduru herkes olabilir.[21]

Bir yabancının ülkede yasal olarak kalmasını sağlayan vize, ikamet izni veya çalışma izninin bulunmaması ya da bulunmasına rağmen süresinin geçmiş olması ve işveren tarafından çalıştırılması durumunda nasıl bir yol izlenmelidir?

Yukarıda da değindiğimiz üzere bu kişilerin çalıştırılması durumunda 6735 sayılı Kanun uyarınca ilgili işverenler hakkında idari para cezasına hükmolunması gerekmektedir. Gerekli izinlerin bulunmaması veya bu izinlerin sürelerinin geçmiş olması arasında bu anlamda bir fark bulunmamaktadır.

Burada bir hususa daha değinmekte fayda görüyoruz. Kanunda başlığında kullanılan “göçmen” kavramı mültecileri, vatansızları ve geçici statülerde bulunanları da kapsayan bir anlama sahiptir.[22]

İşveren tarafından yasal izni olmayan yabancının çalıştırılması ve ücretin aracılara ödenmesi durumunda nasıl bir yol izlenmesi gerekmektedir?

Çalıştırılan yabancıların rızası dahilinde aracılara para verilmesi durumunda işverenin göçmen kaçakçılığı suçundan sorumlu tutulmasının mümkün olmadığı kanaatindeyiz. Zira taraflar arasında yapılan bir hukuki sözleşme ile paranın aracıya yatırılması ve aracı vasıtasıyla işçinin paraya erişmesinde bir sorun yoktur. Ancak burada birkaç farklı hususun bulunabileceğinin altını çizmekte fayda görüyoruz. Şöyle ki; aracı kişi eğer işçiyi işverene getiren kişiyse ve işçinin parasından komisyon kesintisi yapıyorsa, bu durumda TCK m. 80 bakımından aracı kişinin sorumluluğunun değerlendirilmesi gerekmektedir. Zira böyle bir ihtimalde aracı kişi yabancının çaresizliğinden faydalanmak suretiyle bir yerden başka bir yere sevk etmiştir. Öğretide bir görüşe bu durum insan ticareti ve göçmen kaçakçılığı suçlarının gri alanıdır.[23]

KAYNAKÇA

Bayraktar K/Kurt G, Göçmen Kaçakçılığı, (Özel Ceza Hukuku, c. I, Uluslararası Suçlar), On İki Levha Yayıncılık, İstanbul, 2016.

Artuk M E/Gökcen A/Alşahin M E/Çakır K, 20. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara, 2022.

Tezcan D/Erdem M R/Önok R M, 21. Baskı, Seçkin Yayıncılık, Ankara, 2023.

Özen M, Ceza Hukuku Özel Hükümler Dersleri, 8. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara, 2023.

Koca M/Üzülmez İ, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 9. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara, 2023.

Bayındır S, İş ve Çalışma Hürriyetinin İhlali Suçu (TCK m. 117/1), D.E.Ü. Hukuk Fakültesi Dergisi, Prof. Dr. Durmuş TEZCAN’a Armağan, 21 (Özel Sayı), 2019, 157-195.

Ziya O, Mülteci-Göçmen Belirsizliğinde İklim Mültecileri, TBB Dergisi, 99, 2012, 229-240.

Altuğ Y, Vatansızlar Hakkında İki Birleşmiş Milletler Sözleşmesi, Journal of Istanbul University Law Faculty, 29 (1-2), 201-217.

KARARLAR

Yargıtay 4. CD., E. 2020/7843 K. 2020/14998 T. 4.11.2020

[1] Köksal Bayraktar/Gülşah Kurt, Göçmen Kaçakçılığı, (Özel Ceza Hukuku, c. I, Uluslararası Suçlar), On İki Levha Yayıncılık, İstanbul, 2016, s. 120

[2] M. Emin Artuk/Ahmet Gökcen/M. Emin Alşahin/Kerim Çakır, 20. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara, 2022, s. 69; Durmuş Tezcan/Mustafa Ruhan Erdem/R. Murat Önok, 21. Baskı, Seçkin Yayıncılık, Ankara, 2023, s. 46; Mustafa Özen, Ceza Hukuku Özel Hükümler Dersleri, 8. Baskı, Adaley Yayınevi, Ankara, 2023, s. 75

[3] Doğan Soyaslan, Ceza Hukuku Özel Hükümler, 14.  Baskı, Legem Yayınevi, Ankara, 2023, s. 74; Veli Özer Özbek/Koray Doğan/Pınar Bacaksız/İlker Tepe, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 12. Baskı, Seçkin Yayıncılık, Ankara, 2017, s. 59

[4] Bayraktar/Kurt, 123; Özbek/Doğan/Bacaksız/Tepe, 60

[5] Soyaslan, 74; Artuk/Gökcen/Alşahin/Çakır, 76; Mahmut Koca/İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 9. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara, 2023, s. 79

[6] Artuk/Gökcen/Alşahin/Çakır, 76

[7] Tezcan/Erdem/Önok, 47; Özen, 78

[8] Koca/Üzülmez, 80

[9] Özen, 75; Tezcan/Erdem/Önok, 46

[10] Koca/Üzülmez, 82

[11] Koca/Üzülmez, 87

[12] Koca/Üzülmez, 91

[13] 6735 sayılı Kanun m. 23/5; “Bu Kanuna göre;

a) Bildirim yükümlülüğünü yerine getirmeksizin,

1) Bağımsız veya süresiz çalışma izni ile çalışan yabancıya dört yüz Türk lirası,

2) Yabancı çalıştıran işverene her bir yabancı için dört yüz Türk lirası,

b) Çalışma izni olmaksızın,

1) Bir işverene bağlı olarak çalışan yabancıya iki bin dört yüz Türk lirası,

2) Bağımsız çalışan yabancıya dört bin sekiz yüz Türk lirası,

3) Yabancı çalıştıran işverene veya işveren vekiline her bir yabancı için altı bin Türk lirası,

tutarında idari para cezası verilir.

(6) Beşinci fıkrada sayılan fiillerin tekrarı hâlinde idari para cezaları bir kat artırılarak uygulanır.

(7) Bu Kanuna göre verilen idari para cezaları genel bütçeye gelir kaydedilir.

(8) Çalışma izni bulunmadan çalıştığı tespit edilen yabancılar sınır dışı edilmek üzere İçişleri Bakanlığına bildirilir.”

[14] Tezcan/Erdem/Önok, 53; Bayraktar/Kurt, 133

[15] Artuk/Gökcen/Alşahin/Çakır, 74

[16] Özbek/Doğan/Bacaksız/Tepe, 67; Artuk/Gökcen/Alşahin/Çakır, 73

[17] Özen, 80; Soyaslan, 74; Bayraktar/Kurt, 128

[18] Yargıtay 4. CD., E. 2020/7843 K. 2020/14998 T. 4.11.2020

[19] Koca/Üzülmez, 91

[20] Bkz. sayfa 2

[21] Sinan Bayındır, İş ve Çalışma Hürriyetinin İhlali Suçu (TCK m. 117/1), D.E.Ü. Hukuk Fakültesi Dergisi, Prof. Dr. Durmuş TEZCAN’a Armağan, 21 (Özel Sayı), 2019, 157-195, s. 183

[22] 1951 Mültecilerin Hukuki Durumuna Dair Cenevre Sözleşmesi’ne göre mülteci; “ırkı, dini, tabiiyeti, belli bir toplumsal gruba mensubiyeti veya siyasi düşünceleri yüzünden, zulme uğrayacağından haklı sebeplerle korktuğu için vatandaşı olduğu ülkenin dışında bulunan ve bu ülkenin korumasından yararlanamayan ya da söz konusu korku nedeniyle, yararlanmak istemeyen yahut tabiiyeti yoksa ve bu tür olaylar sonucu önceden yaşadığı ikamet ülkesinin dışında bulunan, oraya dönemeyen veya söz konusu korku nedeniyle dönmek istemeyen şahıs”tır.

Göçmen, genellikle ekonomik nedenlerle veya içinde bulunduğu sosyal ortamın hoşnutsuzluğu nedeniyle kendi ülkesini gönüllü olarak terk ederek başka bir ülkeye yasal veya yasadışı yollarla giden, orada yaşayan yabancıdır. Olcay Ziya, Mülteci-Göçmen Belirsizliğinde İklim Mültecileri, TBB Dergisi, 99, 2012, 229-240, s. 232

Vatansız, hiçbir devletin vatandaşı olmayan ve herhangi bir devletin kanunlarına göre o devletin vatandaşı sayılmayan kimsedir. Yılmaz Altuğ, Vatansızlar Hakkında İki Birleşmiş Milletler Sözleşmesi, Journal of Istanbul University Law Faculty, 29 (1-2), 201-217, s. 201

[23] Artuk/Gökcen/Alşahin/Çakır, 68

Yazar: Av. Ahmet Can DULDA (LL.M.)

GÖÇMEN KAÇAKÇILIĞI SUÇUNA İLİŞKİN YARGITAY KARARLARI İNCELEMESİ yazısı ilk önce İRİS HUKUK BÜROSU üzerinde ortaya çıktı.

SUÇUN NİTELİKLİ HALİNİN BAĞLILIK KURALI KAPSAMINDA AZMETTİRENE SİRAYETİNE İLİŞKİN YARGITAY KARARI İNCELEMESİ: YARGITAY CEZA GENEL KURULU E. 2022/42, K. 2022/574 SAYILI KARARI yazısı ilk önce İRİS HUKUK BÜROSU üzerinde ortaya çıktı.

Bugün ele aldığımız yazımızda, güncel kanunlarımız olan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ve 2004 İcra İflas Kanunu’na göre, kiracı tarafından kiralanan taşınmazın hangi hallerde ve nasıl şartlarda tahliye edileceğine ilişkin hukuki bilgilendirme yapılacaktır. Keyifli okumalar diliyoruz.

Öncelikle; kira sözleşmesi, kiracı,  kiraya veren, malik gibi kira hukukuna ilişkin sıfatların nasıl kazanıldığına dair bilgilendirme yapılması gerekmektedir. Kira sözleşmelerine ilişkin hükümler TBK madde 299-356 arasında düzenlenmiştir.

1-) Kira Sözleşmesi: Kira sözleşmesine ilişkin tanım, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nda açıkça dile getirilmiştir.

A. Tanımı

MADDE 299- Kira sözleşmesi, kiraya verenin bir şeyin kullanılmasını veya kullanmayla birlikte ondan yararlanılmasını kiracıya bırakmayı, kiracının da buna karşılık kararlaştırılan kira bedelini ödemeyi üstlendiği sözleşmedir.

2-) Kiracı: Türk Borçlar Kanunu’nun 299. maddesi kapsamında, bir şeyin kullanılmasını veya kullanmakla birlikte ondan yararlanılmasına dair hakkın belirli bir ücret karşılığında devredildiği gerçek veya tüzel kişiye kiracı denilmektedir.

3-) Kiraya Veren: Türk Borçlar Kanunu’nun 299. maddesi kapsamında bir şeyin kullanılmasını veya kullanmakla birlikte ondan yararlanılmasına dair hakkını kiracıya belirli bir ücret karşılığında devreden gerçek veya tüzel kişiye kiracı denilmektedir. Burada sürekli olarak karıştırılan bir husus ise kiraya veren ile malik sıfatının her durumda aynı kişide birleşmeyeceğidir. Nitekim kiraya veren, kira sözleşmesini kiracı ile birlikte yapan gerçek veya tüzel kişi olup her zaman malik sıfatına haiz değildir. Zira kiraya veren, malın malikinin vekili, temsilcisi, vasisi, velisi veya başkaca herhangi bir gerçek veya tüzel kişi olabileceği gibi, kiraya veren salt sözleşmeyi kiracı ile birlikte imzalayan gerçek veya tüzel kişiden ibarettir. Uygulamada çoğunlukla malik ile kiraya veren aynı kişi olmakla birlikte istisnai olarak kiraya veren ve malik sıfatı birbirinden ayrılabilmektedir.

4-) Malik: Türk Borçlar Kanunu’nun 299. maddesi kapsamında bir şeyin kullanılmasını veya kullanmayla birlikte ondan yararlanılması hakkını kiracıya bırakan kişinin kiraya veren olduğunu belirtmiştik. Tam burada malik sıfatı önem kazanmaktadır. Devredilen hakkın konusu olan taşınırın veya taşınmazın resmi mercilerce sabit olan yasal sahibine ise malik denmektedir. Örneğin, kiraya verilen meskenin tapudaki yasal sahibine malik denmektedir.

Kira sözleşmesinin tanımı ve kira sözleşmesinin tarafları yukarıda izah edilmeye çalışılmıştır. Aşağıda ise kiralayanın kiracıyı tahliye sebepleri ayrıntılı bir şekilde açıklanacaktır:

A-) 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’ndan kaynaklanan Tahliye Sebepleri:

A.1-) Türk Borçlar Kanunu madde 315 ve 352. maddelere dayanan sebeplerle kiracının tahliyesi:

-Kiracı, kira bedelini ve kiraya verilene ilişkin yan giderleri (aidat vb.) düzenli ödemekle yükümlüdür.  Bu giderler, kanuna göre kiracının temel borcudur. İşbu giderleri ödememesi durumunda kiraya verenin tahliye talebinde bulunabileceği birden fazla dava türleri bulunmaktadır:

A.1.1-) TBK madde 315 kapsamında kiracının temerrüdü sebebiyle tahliye davası:

-Türk Borçlar Kanunu madde 315 kapsamında kiracının, kira borcunu zamanında ödememesi durumunda kiraya veren, yazılı bir ihtar ile kiracıya süre tanıyarak kira borcunun ödenmesini talep edebilir. Bahsedilen süre, konut ve çatılı iş yeri kiralarında 30 gün iken, diğer kira sözleşmeleri için 10 gündür. Kiraya veren tarafından tanınan sürenin sonunda, kiracı tarafından bir ödeme gerçekleştirilmez ise, kiraya veren Sulh Hukuk Mahkemesinde tahliye davası açabilecektir.

A.1.2-) TBK madde 352 kapsamında kiraya veren tarafından iki haklı ihtar çekilmesi ve tahliye davası açılması suretiyle kiracının tahliyesi:

-Kiraya veren, aynı kira dönemi içerisinde iki farklı dönemde kirasını geciktiren kiracıya iki yazılı ihtarda bulunarak kiracının tahliyesini talep edebilir. Burada kaçırılmaması gereken husus, kiracıya yapılacak ihtarın, hak kaybına sebebiyet vermemesi açısından anılan ihtarların noter aracılığıyla tanzim edilerek tebliğ edilmesidir. Bir diğer önemli husus ise, kiracının aynı kira döneminde iki defa kira bedelini ödememesidir. Zira örneğin, sözleşmesi 2023 Mart ayında yenilenen kiracının aynı yıla ait olan 2024 Nisan ve 2024 Haziran aylarının kirasını ödemede temerrüde düşmesi halinde iki adet ihtar çekilerek akabinde tahliye davası açılabilecek iken, aynı örnekten gidilecek olursa örneğin, 2023 Şubat ve 2023 Mayıs aylarının kirasını ödemede temerrüde düşmesi durumunda iki adet haklı ihtar tanzim edilerek tebliğ edilmesinde dahi anılan tahliye davası açılamayacaktır.

A.2-) Türk Borçlar Kanunu 350 ve devamı maddelerinde belirtilen kiraya verenin ihtiyacı sebebiyle kiracının tahliyesi:

-Kiraya veren; kendisinin, eşinin, alt soyunun, üst soyunun veya bakmakla yükümlü olduğu kişilerin konut ihtiyacı var ise, süresi belirli sözleşmelerde kira sözleşmesinin sona ermesinden itibaren, belirsiz süreli sözleşmelerde ise Türk Borçlar Kanunundaki sözleşme fesih sürelerine riayet edilmek şartı ile belirlenen tarihten 1 ay içerisinde ihtiyaç nedeniyle tahliye davası açabilir.

Dikkat edilmesi gereken ve bu dava türüne özgü belirli şartlar bulunmaktadır:

*Kiraya verenin başkaca bir yerde boşta olan herhangi bir evi var ise ihtiyacın zorunlu olmadığı değerlendirilmektedir.

*İhtiyacın kısa süreli değil, sürekli ve kestirilemeyecek kadar uzun bir süre olması gerekmektedir.

*Şayet kiraya veren, kiracının tahliyesinden itibaren 3 yıl içerisinde evi başkaca herhangi bir gerçek veya tüzel kişiye kiraya verir ve bu husus tespit edilir ise kiracının uğramış olduğu zararları tazmin etmekle yükümlüdür.

A.3-) Türk Borçlar Kanunu madde 350/2 kapsamında inşaat veya tadilat nedeniyle kiracının tahliyesi:

-Kiraya veren, kiraya verilen taşınmazda yeniden inşa veya imar çalışmaları sebebiyle kiracının mecurdan tahliyesini düzenlemektedir. İlgili maddenin lafzına bakılacak olursa; kiraya veren kiralanın yeniden inşası, imarı, esaslı tadilatı, kiralananın genişletilmesi veya esaslı değişiklik yapılmasını gerektiren hallerde, mecurun kullanılamaz hale geleceğinden bahisle kiralananın edilmesini talep edebilir. Burada süreler noktasında ise A.2 maddesinde açıklanan sürelere riayet edilerek, kiraya veren kiracının tahliyesini talep edebilmektedir.

A.4-) Türk Borçlar Kanunu madde 347 kapsamında kira sözleşmesinin 10 yıllık uzama süresinin sonunda sona ermesine binaen kiracının tahliyesi:

-Kiraya veren ile kiracı arasında yapılan kira sözleşmesinin 10 yılı doldurması neticesinde sözleşme tarafların bildirimi yolu ile sona erebilmektedir. İlgili kanun maddesi kapsamında kira sözleşmesinin on yıllık uzama süresinin sonunda en az 3 ay önceden bildirimde bulunmak koşuluyla kiraya veren tarafından başkaca herhangi bir sebep gösterilmeksizin sonlandırılabileceği belirtilmektedir. Kanun maddesi kapsamında kiraya verenin mülkiyet hakkı açıkça korunmuştur.

İlgili kanın maddesinin 2.fıkrasına göre belirsiz süreli kira sözleşmelerinde, kiracı her zaman fesih bildiriminde bulunabilecek iken, kiraya veren kiranın başlangıcından 10 yıl geçtikten sonra bildirim yoluyla sözleşmeyi sona erdirebilir. Kiraya verenin bildirimine müteakiben kiracı tarafından mecurun tahliyesi sağlanmaz ise, kiraya veren tahliye davası açabilmektedir. Görevli mahkeme Sulh Hukuk Mahkemesidir.

B-) 2004 Sayılı İcra İflas Kanunundan Kaynaklanan Kiracının Tahliye Sebepleri:

B.1-) İİK madde 262 kapsamında Örnek No:13 talepli icra takibi başlatılarak kiracının tahliyesi:

-Kiracı, yükümlüsü olduğu kira bedelini ödemede temerrüde düşmesi durumunda kiraya veren tarafça icra dairelerinde Örnek No:13 istemli ödeme emri talebinde bulunabilir. Burada icra dairesince yapılacak ödeme emrinin tebliğinden itibaren kiracı, 7 gün içerisinde ilgili borcun kendisine ait olmadığına dair itirazda bulunabileceği gibi, tebliğden itibaren 30 gün içerisinde icra dosyasına ödeme de yapabilir. Kiracı tarafından ödeme emrine itiraz edilmesi durumunda alacağın tahsili ve kiracının tahliyesi talepli dava açılabilecektir. Kiracı tarafından 30 gün içerisinde icra dosyasına ödeme yapılması durumunda ise, kiraya veren, kiracıya karşı tahliye davası açamayacaktır.

B.2-) İİK madde 272-275 maddesi kapsamında Kira süresinin bitmesi sebebiyle kiracının ilamsız tahliyesi:

-Kiraya veren ile kiracı arasında yazılı olarak tanzim edilen kira sözleşmesinin süresinin bitmesi sebebiyle ilamsız tahliye kapsamında, kiraya veren sözleşme süresinin bitiminden itibaren 1 ay içinde ilamsız tahliye talebinde bulunabilir. Burada önemli olan husus, kira sözleşmesinin mutlaka yazılı olarak yapılması ve sözleşmenin süreli olmasıdır.

B.3-) Yazılı Tahliye Taahhüdü Nedeniyle Kiracının Tahliyesi:

-Kiraya veren, kiracıdan yazılı bir tahliye taahhüdü almış ise, bu tahliye taahhüdüne dayanarak, taahhütte yazılı olarak bulunan tahliye tarihinin bitiminden itibaren 1 ay içinde ilamsız tahliye takibinde bulunabilir. Burada belirli şartların varlığı mutlaka sağlanmalıdır. Aksi takdirde tahliye taahhüdü geçerliliğini kaybedecek ve dolayısıyla tahliye talep edilemeyecektir:

*Tahliye taahhüdü mutlaka yazılı olarak yapılmalıdır.

*Kiralananın belirli bir tarihte boşaltılacağına dair ibare yer almalıdır.

*Tahliye taahhüdü şarta bağlı olamaz.

*Tahliye taahhüdü, tahliye tarihinden itibaren 1 ay içinde icraya verilerek tahliye talep edilmelidir.

*Kira sözleşmesinin tanzim edildiği ve imzalandığı tarih ile tahliye taahhüdünün imzalandığı tarih aynı olmamalıdır.

Kiraya veren tarafından icraya verilen tahliye taahhüdüne kiracı 7 gün içinde itiraz edebilir veya 30 gün içerisinde mecuru tahliye edebilir. Kiracı tarafından tahliye taahhüdüne itiraz edilmesi durumunda ise birden fazla seçenek bulunmaktadır.

Yazımıza göstermiş olduğunuz ilgi ve alaka için teşekkürlerimizi sunarız. Kira hukukunun kendi içinde birden fazla dinamik barındırdığını ve kira sözleşmesinin imzalanmasından taşınmazın tahliyesine kadar birden fazla dava türü ve seçeneği olduğunu hatırlatmakta fayda görüyoruz. Dolayısıyla günümüz şartları ve ülkemizin içinde olduğu ekonomik dar boğazın da etkisi ile özellikle tahliye davalarında bir patlama yaşanmaktadır. Mutlaka konunun uzmanları olan avukatlardan yardım almanızı şiddetle öneriyoruz. Konusunda uzman ekibimizle, sitemizde bulunan link ve iletişim adreslerinden ulaşarak hukuki hizmet almanız, ileriye dönük maddi ve manevi kayıplarınızın önüne geçmek açısından son derece isabetli bir adım olacaktır. İris Hukuk ailesi olarak güzel, neşeli ve sağlıklı günler diliyoruz.

Yazar: Av. Egemen GÖKMEN

TÜRK BORÇLAR KANUNU VE İCRA İFLAS KANUNU UYARINCA KİRALANANIN TAHLİYESİ yazısı ilk önce İRİS HUKUK BÜROSU üzerinde ortaya çıktı.

Hapis cezasını içeren kesinleşmiş mahkumiyet kararları, mahkemece, hangi hükümlü ve hangi cezanın infazına ilişkin olduğu açıkça belirtilmek suretiyle Cumhuriyet Başsavcılığına verilir (CGTİHK m. 20/1). Hükümlüler hakkındaki infaz, hapis cezasının kesinleşmesi ile başlar ve hakederek tahliye tarihi ile biter. Adli para cezalarında ise, para cezasının tamamen ödendiği tarih itibarıyla sona erer.

1-İnfaz için kendiliğinden başvurma

Hükümlü, başka bir suçtan tutuklu ya da hükümlü olarak tutukevinde veya cezaevinde değilse cezasının kesinleşmesini takiben cezasının infazı için bulunduğu yer Cumhuriyet savcısını başvurmalıdır.

2- Davetiye ile celp

Cumhuriyet savcılığınca infaz defterine kaydedilen ilamdaki cezanın süresi gözetilerek hükümlü hakkında çağrı kağıdı çıkarılır. Çağrı kağıdı, hükümde gösterilen adrese tebliğ edilir. Hükümlü, adres değişikliklerini mahkemeye veya Cumhuriyet Başsavcılığına bildirmekle yükümlüdür. Aksi halde hükümde gösterilen adreste yapılan tebligat geçerlidir (CGTİHK m. 20/2, 3).

3- Yakalama emri

Hükümlü, hapis cezası veya güvenlik tedbirinin infazı için gönderilen çağrı kağıdının tebliği üzerine on gün içinde gelmez, kaçar ya da kaçacağına dair şüphe uyandırırsa, Cumhuriyet Savcısı yakalama emri çıkarır (CGTİHK m. 19/1).

Müddetname

Hükümlünün ceza infaz kurumuna tesliminde kendisine ilamı infaz eden Cumhuriyet başsavcılığı tarafından infaz defteri numarası, ceza infaz kurumuna alındığı ve salıverileceği tarihi, ceza süresini ve cezanın hangi mahkeme ve hükme ilişkin olduğunu ihtiva eden belge verilir. Hükümlünün ceza infaz kurumuna kabulünde de belgenin bir örneği kurum idaresine gönderilir (CGTİHK m. 20/4). İşbu belgeye müddetname denir.

Yazar: Av. Ahmet Can DULDA (LL.M.)

ÖZGÜRLÜĞÜ BAĞLAYICI CEZA İLAMLARININ İNFAZI VE MÜDDETNAME yazısı ilk önce İRİS HUKUK BÜROSU üzerinde ortaya çıktı.

Sanık hakkındaki hüküm kesinleşmedikçe infaz olunamaz. Mahkeme, kesinleşen ve yerine getirilmesini onayladığı cezaya ilişkin hükmü Cumhuriyet Başsavcılığına gönderir. Cezanın infazı Cumhuriyet savcısı tarafından izlenir.

Bazı durumlarda cezanın infazının ertelenmesi gerekebilir. Kanununda “hastalık nedeniyle ertelenme” ve “hükümlünün istemiyle infazın ertelenmesi” durumları düzenlenmiştir. Sırasıyla incelemek gerekirse;

Hastalık Nedeniyle İnfazı Ertelenmesi (CGTİHK m. 16, m.16/A)

Hükümlünün İstemiyle İnfazın Ertelenmesi (CGTİHK m. 17)

Mahkemece İnfazın Ertelenmesi veya Durdurulması (CGTİHK m. 17/A)

Örnek Dilekçe

……………..CUMHURİYET BAŞSAVCILIĞINA

İNFAZIN ERTELENMESİNİ İSTEYEN SANIK:

MÜDAFİİ:

KONU: İnfazın ertelenmesi talebimizden ibarettir.

AÇIKLAMALAR

Müvekkil………, …….. Asliye Mahkemesinin …..esas, ……… karar sayılı dosyası uyarınca ……. hapis cezasına mahkum edilmiştir.

Müvekkil …….. hakkında hükmedilen cezanın infazını erteleme talebinde bulunma zarureti vuku bulmuştur. Zira müvekkil, ithalat ve ihracat yapan bir şirketin başındadır ve bu şirketin devir işlemlerini sağlamak zorundadır. Bu sebeple; 1 aylık bir infaz ertelemenin müvekkile tanınmasını, gerekirse savcılığınızca belirlenecek teminata hükmedilerek bu ertelemenin sağlanmasını vekaleten talep etme zorunluluğu hasıl olmuştur.

HUKUKİ NEDENLER: 5275 S. K. M. 4,5,17

NETİCE VE TALEP: Yukarıda açıklanan nedenlerle ceza infazının ertelenmesine karar verilmesini saygıyla arz ve talep ederiz.

SANIK MÜDAFİ

Yazar: Av. Ahmet Can DULDA (LLM)

İNFAZIN ERTELENMESİ yazısı ilk önce İRİS HUKUK BÜROSU üzerinde ortaya çıktı.

Hapis cezası, bir suçun işlenmesi durumunda mahkeme tarafından verilen cezalardan biridir. Ancak, Türk hukukunda hapis cezası, bazı durumlarda belirli koşullar altında ertelenebilir. Hapis cezasının ertelenmesi, mahkemenin takdir yetkisi çerçevesinde değerlendirilen bir hüküm olup, ceza infazının belirli bir süre ertelenmesini ifade eder.

Türk Ceza Kanunu’na göre, hapis cezasının ertelenmesi hakkı, belirli şartlar altında ve mahkemenin takdirine bağlı olarak uygulanır.

Cezanın ertelenmesi durumunda, hükümlü belirli bir denetim sürecine tabi tutulur. Mahkeme, cezanın ertelenmesine karar verdiğinde, hükümlüye belirli bir süreliğine denetimli serbestlik uygulanır. Bu süre boyunca hükümlü, belli şartlara uymak ve suç işlememek gibi yükümlülüklerle karşı karşıya kalır. Eğer hükümlü bu şartları ihlal eder veya erteleme süresi boyunca yeni bir suç işlerse, ceza infazı gerçekleştirilir.

Hapis cezasının ertelenmesi, hükümlünün yeniden topluma kazandırılması ve rehabilite edilmesi amacı taşır. Ancak, erteleme kararı, hükümlünün suç işleme potansiyeli ve toplum güvenliği arasında bir denge kurmayı gerektirir. Bu nedenle, mahkeme ceza erteleme taleplerini dikkatlice değerlendirir ve adaletin sağlanması açısından önemli bir rol oynar.

Sonuç olarak, Türk hukukunda hapis cezasının ertelenmesi, belirli koşulların yerine getirilmesi ve mahkemenin takdirine bağlı olarak gerçekleşir. Ceza erteleme kararı, hükümlünün topluma uyum sağlama ve suç işlememe iradesini göstermesine bağlıdır. Bu sayede, hükümlünün rehabilite edilmesi ve yeniden topluma kazandırılması hedeflenir.

Yazar & Düzenleyen: ChatGPT & Av. Ahmet Can DULDA

HAPİS CEZASININ ERTELENMESİ yazısı ilk önce İRİS HUKUK BÜROSU üzerinde ortaya çıktı.

Nafaka, bir kişinin maddi veya manevi ihtiyaçlarını karşılamak için diğer bir kişiye ödenen bir tür maddi destektir. Türk hukukunda nafaka, Medeni Kanun ve diğer ilgili mevzuat hükümlerine dayanarak düzenlenmiştir. Nafaka çeşitleri, ihtiyaç sahibinin durumuna ve nafaka ödemekle yükümlü olan kişinin ilişkisine göre farklılık gösterebilir. İşte Türk hukukunda nafaka çeşitleri:

Yoksulluk Nafakası: Yoksulluk nafakası, boşanma veya ayrılık durumunda, ekonomik durumu zayıf olan eşe veya eski eşe ödenen bir nafaka türüdür. Bu nafaka, ihtiyaç sahibinin geçimini sağlaması için gerekli olan temel ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla ödenir. Nafaka miktarı, ihtiyaç sahibinin gelir durumu, eğitim düzeyi, yaşam standartları gibi faktörlere bağlı olarak belirlenebilir.

Tedbir Nafakası: Tedbir nafakası, boşanma sürecinde veya boşanma davası sırasında, ihtiyaç sahibinin korunması için geçici olarak ödenen bir nafaka çeşididir. Tedbir nafakası, boşanma davası süresince gelir veya ihtiyaç durumuna göre belirlenir ve daha sonra kesinleşen nafaka kararına bağlı olarak devam edebilir veya sona erebilir.

İştirak Nafakası: İştirak nafakası, boşanma veya ayrılık durumunda çocukların bakımı ve eğitimi için ödenen bir nafakadır. Bu nafaka, çocuğun ihtiyaçlarına ve yaşına göre belirlenir. Ebeveynler arasındaki velayet durumuna ve ekonomik durumlarına göre nafaka miktarı ve ödeme şekli belirlenebilir.

Sonuç olarak, Türk hukukunda nafaka çeşitleri ihtiyaç sahibinin durumuna ve nafaka ödemekle yükümlü olan kişinin ilişkisine göre değişebilir. Nafaka, maddi destek sağlamak ve ihtiyaç sahibinin yaşam standartlarını korumak amacıyla ödenir. Nafaka miktarı ve süresi, her durumda adil ve makul bir şekilde belirlenmelidir ve mahkemeler tarafından titizlikle incelenmelidir.

Nafaka talepleriniz için profesyonel yardım almanızı tavsiye ederiz.

Yazar & Düzenleyen: ChatGPT & Av. Ahmet Can DULDA

NAFAKA ÇEŞİTLERİ yazısı ilk önce İRİS HUKUK BÜROSU üzerinde ortaya çıktı.

Ceza Muhakemesi Kanununda sayılan koruma tedbirleri şunlardan ibarettir; yakalama, gözaltı, tutuklama, adli kontrol, arama, elkoyma, telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişim denetlenmesi, gizli soruşturmacı görevlendirilmesi ve teknik araçlarla izleme.

Hakkında haksız koruma uygulanan kişiler devletten tazminat talep edebilmektedir. Ancak yukarıda sayılan tüm koruma tedbirleri nedeniyle tazminat istenememektedir. Kanun koyucu, sınırlı hallerde tazminat istenebileceğini hükme bağlamıştır. Buna göre CMK’nın 141. maddesinde;

hükümleri havidir. CMK m. 142’de ise tazminat isteminin koşullarına yer verilmiştir.

Yazar & Düzenleyen: Av. Ahmet Can DULDA

KORUMA TEDBİRLERİ NEDENİYLE TAZMİNAT DAVASI yazısı ilk önce İRİS HUKUK BÜROSU üzerinde ortaya çıktı.